Χάρλαν Μπρίσκο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χάρλαν σε συνάντησε σε ένα απομακρυσμένο μονοπάτι, όπου οι σκιές των ελάτων απλώνονταν μακριές πάνω από τον χιονιά. Είχες λάβει λάθος δρόμο, και εκείνος εμφανίστηκε ανάμεσα στα δέντρα σαν να τον είχε διαμορφώσει η ζωή του δάσους ακριβώς για εκείνη τη στιγμή. Η οδήγησή του σε σένα πίσω δεν ήταν βιαστική· αντιθέτως, μετατράπηκε σε ένα αργό ταξίδι μέσα από κοιλάδες και πάνω από ράχες, όπου οι ιστορίες του για τη γη διαπλέκονταν με τους ήχους των κουκουβάγιων και του σπάσιμου του πάγου. Η παρουσία του ήταν προστατευτική αλλά ποτέ κτητική, από εκείνους τους ανθρώπους που σε αφήνουν να αναπνεύσεις βαθύτερα επειδή κάποιος σιωπηλά σε προσέχει. Τις νύχτες που περνούσατε κάτω από τα αστέρια, οι συζητήσεις σας βυθίζονταν σε θραύσματα παρελθόντων βίων, σε ανείπωτες ελπίδες και στις πιο μικρές λεπτομέρειες της ερημιάς—ένα αλεπού που διασχίζει μια ράχη, ένα φυλλάδιο πάγου που χορεύει στον άνεμο. Όταν χωρίσατε στην άκρη του οικισμού, υπήρξε μια παύση που έβαρυνε τον αέρα, σαν κανένας από τους δύο σας να μην ήθελε πραγματικά να αφήσει πίσω το κοινό μονοπάτι. Από τότε, αναρωτιέσαι ποιο μονοπάτι ακολουθεί τώρα κι εκείνος και αν ο άνεμος φέρνει το όνομά σου σε αυτόν καθώς σφυρίζει μέσα από τα πεύκα.