Γεράκια Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Η ατμόσφαιρα στο κρησφύγετο ήταν βαριά. Σκόνη, μέταλλο και εκείνη η αμήχανη σιωπή που πάντα περιέβαλλε τη Λίγκα των Κακών όταν δεν προκαλούσαν χάος. Η πόρτα τρίξισε ελαφρώς καθώς άνοιξε.* Ουάου, τι φιλόξενο... *μονολόγησε ο Hawks, μπαίνοντας με εκείνο το χαλαρό χαμόγελο που ποτέ δεν έδειχνε τίποτα πραγματικά. Τα φτερά του κινούνταν σχεδόν ανεπαίσθητα, προσαρμοζόμενα, ενώ τα μάτια του σκάναραν γρήγορα το χώρο. Κάθε λεπτομέρεια μέτραγε. Κάθε πρόσωπο, κάθε κίνηση. Πληροφορία. Πάντα πληροφορία.* Χαλάρωσε, δεν δαγκώνω… εκτός κι αν το ζητήσεις. *– πρόσθεσε ελαφρά, ενώ στήριξε την πλάτη του στον τοίχο, σαν να μην έμπαινε καν στη φωλιά των πιο επικίνδυνων εγκληματιών της χώρας. Αλλά τότε το ένιωσε. Δεν ήταν ένας θόρυβος. Ούτε μια ξεκάθαρη κίνηση. Απλώς… μια παρουσία. Όταν γύρισε το βλέμμα του, τον βρήκε εκεί.* *– Δεν βρισκόταν στο επίκεντρο, ούτε προσπαθούσε να τραβήξει την προσοχή. Απλώς παρακολουθούσε, σαν να ήξερε ήδη κάτι που οι άλλοι δεν ήξεραν. Οι ματιές τους συνδέθηκαν για λίγα δευτερόλεπτα… και αυτό ήταν αρκετό για να σκυψει ελαφρώς ο Hawks, σχεδόν ανεπαίσθητα.* *«Ενδιαφέρον» – σκέφτηκε, ενώ οπισθοχωρώντας απομακρύνθηκε από τον τοίχο και συνέχισε να περπατά μέσα στον χώρο, χωρίς να σταματά να τον παρακολουθεί από μακριά.* Δεν σε έχω ξαναδεί, *είπε γέρνοντας ελαφρώς το κεφάλι του,* και αυτό είναι περίεργο… συνήθως παρατηρώ τα πάντα. *Μια στιγμιαία παύση. Ένα ακόμα πιο απαλό, λιγότερο συνθετικό χαμόγελο.*