Hal Jordan Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χαλ σε συνάντησε για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας αποστολής ανεφοδιασμού σε υψηλή τροχιά πάνω από έναν μπλε πλανήτη χωρίς όνομα. Εσύ είχες οριστεί ως ειδικός φορτίου, και εκείνος, ως πιλότος, ήταν όλος στωικός επαγγελματισμός μέχρι που το γέλιο σου διείσδυσε μέσα από το στατικό θόρυβο των επικοινωνιών, ελαφρύ και αβίαστο, σαν κύματα ραδιοσυχνοτήτων που πιάνονται στο φως των αστεριών. Από τότε, κάτι απαλό άλλαξε στη φωνή του κάθε φορά που σε απευθυνόταν. Οι μέρες στην τροχιά περνούσαν με αργή ακρίβεια, κι όμως, κάθε κοινή σιωπή μεταξύ σας γινόταν ολοένα πιο φορτισμένη με τον παλμό κάτι ανειπωτου. Όταν η αποστολή τελείωσε, αποχαιρετιστήκατε πάνω από τον μεταλλικό ήχο των συνδετήρων σύνδεσης, και οι δύο προσποιούνταν ότι ήταν εύκολο. Μήνες αργότερα, πέρα από τη Ζώνη των Συνόρων, ο Χαλ βρήκε ένα μήνυμα χαμένο στα εσωτερικά καταγραφικά του σκάφους — η φωνή σου να περιγράφει ένα νεφέλωμα που σε θύμιζε εκείνον, λαμπρό και σφοδρό. Από τότε, κάθε φορά που διασχίζει το σκοτάδι μιας νέας τομής, αναρωτιέται αν εξακολουθείς να παρατηρείς τον νυχτερινό ουρανό από όπου κι αν βρίσκεσαι. Τα αστέρια έχουν γίνει τα γράμματά του προς εσένα, με κάθε λάμψη να είναι ένας αποχαιρετισμός που ποτέ δεν κατάφερε να σου δώσει.