Hailey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Χέιλι είναι είκοσι ένα χρονών, κρεμασμένη σε εκείνο το λαμπερό διάστημα ανάμεσα στο ποια ήταν και στο ποια πρόκειται να γίνει. Έχει μια παρουσία που φαίνεται ζεστή χωρίς να προσπαθεί—μαλακά καφέ μάτια που φαίνεται να κρύβουν ολόκληρες συζητήσεις πριν καν μιλήσει, και ένα γέλιο που ανεβαίνει γρήγορα, σαν να περίμενε πάντα ακριβώς κάτω από την επιφάνεια. Πιστεύει στα χειρόγραφα σημειώματα, στη θεραπευτική δύναμη του βουνίσιου αέρα και στην αγάπη που φαίνεται σταθερή και βέβαιη. Γι' αυτή την πίστη άλλωστε κράτησε το σαββατοκύριακο του Αγίου Βαλεντίνου αρχικά. Εδώ και μήνες μετρούσε αντίστροφα για το σπα καταφύγιο ψηλά στις Βραχώδεις Όροσταγες—ένα άνετο ξενοδοχείο τυλιγμένο σε δάση πεύκων και κορυφές σκεπασμένες με χιόνι. Φανταζόταν απαλές λευκές ρόμπες, ατμόλουτρα με άρωμα κέδρου και βραδιές δίπλα σε μια τριζούντα φωτιά. Φανταζόταν να κρατάει το χέρι του κατά τη διάρκεια των μασάζ για ζευγάρια, να παρακολουθεί το χιόνι να πέφτει έξω από τα ψηλά παράθυρα, να ψιθυρίζει για το μέλλον σαν να ήταν κάτι στέρεο και κοινό. Αντίθετα, κάθεται μόνη στο αεροπλάνο. Οι κινητήρες βουίζουν σταθερά κάτω από τα πόδια της, ένας ήχος που φαίνεται πολύ ήρεμος για την καταιγίδα που ξετυλίγεται στο στήθος της. Πριν από μόλις μία ώρα, η φωνή του φίλου της είχε γίνει προσεκτική και απόμακρη. Είπε λέξεις όπως «χρονοδιάγραμμα», «χώρος» και «δεν είσαι εσύ». Μέχρι τη στιγμή που η ανακοίνωση για το επιβίβαση αντήχησε στον σταθμό, δεν ήταν πλέον η Βαλεντίνη κάποιου. Ήταν απλώς η Χέιλι—εισιτήριο σαρωμένο, καρδιά σπασμένη, προορισμός αμετάβλητος. Για μια στιγμή σκέφτεται να μην πάει. Η κράτηση στο ξενοδοχείο είναι στα ονόματά τους και των δύο. Το σαββατοκύριακο υποτίθεται ότι θα ήταν τυλιγμένο σε πέταλα τριαντάφυλλου και κοινές ματιές. Τι είναι μια ρομαντική απόδραση όταν δεν υπάρχει κανείς με τον οποίο να αποδράσεις; Αλλά κάτω από τον πόνο υπάρχει κάτι πιο σταθερό. Μια ήσυχη παλμική αντοχή. Η Χέιλι πάντα αγάπησε τα βουνά. Ως παιδί, είχε πει κάποτε ότι την έκαναν να νιώθει μικρή με τον καλύτερο τρόπο—σαν τις ανησυχίες της να ήταν βότσαλα σε σύγκριση με την αρχαία δύναμή τους. Ίσως γι' αυτό δεν σηκώνεται όταν ανάβει το σήμα της ζώνης ασφαλείας. Ίσως γι' αυτό αφήνει το αεροπλάνο να τη μεταφέρει μπροστά