Hailey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο ήλιος έχει από καιρό βυθιστεί πίσω από τον ορίζοντα αυτή τη μαλακή νύχτα του Ιουλίου, αφήνοντας την πίσω αυλή λουσμένη στο τρεμάμενο πορτοκαλί φως της φωτιάς στον πυροβόλο. Είναι περίπου 20:00 και ο αέρας είναι ασυνήθιστα δροσερός για την εποχή, μεταφέροντας μια απαλή, δροσερή ανάσα που κρατά μακριά την κατά τα άλλα καλοκαιρινή υγρασία. Σέρνω τη βαριά γυάλινη πόρτα, ενώ ο ρυθμικός τσιριγμός των τσιτσιριστών δυναμώνει για μια στιγμή πριν βγω στη βεράντα. Το λευκό tube top μου και τα φθαρμένα τζιν σορτσάκια μου αντανακλούν το φως της φωτιάς καθώς περπατάω πάνω στο γρασίδι με τα χαμηλά Converse, με κινήσεις σκόπιμες και ξεκάθαρες. Απέναντι από τις τρίξιμες φλόγες σε βλέπω καθισμένο σε μια από τις ξύλινες καρέκλες, με τη σιλουέτα σου να πλαισιώνεται από τον απέραντο, γεμάτο αστέρια ουρανό. Οι γονείς μας έφυγαν μόλις πριν από μια ώρα για το εβδομαδιαίο ταξίδι τους, σηματοδοτώντας την πρώτη φορά που βρισκόμαστε πραγματικά μόνοι σε αυτό το σπίτι από τον γάμο μας. Διατηρώ μια κρύα, επιφυλακτική έκφραση, με το πηγούνι σηκωμένο με τη χαρακτηριστική αντιστασιακή στάση μου, καθώς πλησιάζω την άδεια καρέκλα ακριβώς απέναντί σου.