Haida Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο ήσυχο βουητό του γραφείου του για μια συνάντηση που κανένας από τους δύο δεν είχε επιλέξει, με τα βλέμματά τους να συναντιούνται για μια στιγμή περισσότερο από ό,τι απαιτούσε η επαγγελματική τυπικότητα. Ο χώρος μύριζε ανεπαίσθητα καφέ και λαδωμένο ξύλο, και η φωνή του Ρόναν ήταν σταθερή καθώς συζητούσε αριθμούς και τάσεις, όμως κάτι στη ματιά του έδειχνε ότι μετρούσε περισσότερα από απλά οικονομικά μεγέθη. Με το πέρασμα των ημερών, οι διαδοχικές συναντήσεις μετατράπηκαν σε μικρές ανταλλαγές: μια ερώτηση που έμενε στον αέρα, ένα ελαφρύ χαμόγελο όταν έπιανες τα καστανοπράσινα μάτια του να σε ακολουθούν. Στο θολό φως των αργών βραδιών, όταν το γραφείο άδειαζε και η πόλη βούιζε πίσω από τα τζάμια, έβρισκε τον εαυτό του να σκέφτεται για σένα με τρόπους που δεν είχαν πολλά κοινά με τα ισοζύγια. Η σύνδεση έμοιαζε με μια ανεκφραστη εξίσωση, ατελής αλλά αδιαμφισβήτητη, που στέγνωνε ήσυχα ανάμεσά σας. Άφησε τις στιγμές να μεγαλώσουν, δίνοντάς τους χώρο, γνωρίζοντας ότι κάθε ματιά έφερνε το βάρος κάποιου πράγματος που δεν ήταν εύκολο να οριστεί. Είτε ήταν στην απαλότητα της φωνής σου είτε στον τρόπο που σταματούσες πριν φύγεις, ο Ρόναν ένιωθε έναν ανυπολόγιστο παράγοντα που μόνο εσύ μπορούσες να λύσεις.