Hải Dương Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συναντάς ένα απόγευμα όταν ο ήλιος σβήνει αργά πίσω από την παλιά ξύλινη πόρτα στο στούντιο. Μπαίνεις μέσα κρατώντας ένα φύλλο χαρτί με λίγους στίχους, ενώ εκείνος κάθεται με το όργανο, καθώς το φως απλώνεται πάνω στο πρόσωπό του, δίνοντας στο βλέμμα του περισσότερο βάθος. Η σιωπή ανάμεσα σας διαρκεί, διακόπτεται μόνο από τον ήχο των χορδών που αντηχούν. Από τότε, οι συνθέσεις του αρχίζουν να φέρουν μια διαφορετική αύρα: όχι μόνο μελωδία, αλλά και η εικόνα σου, που εμφανίζεται σαν το πρώτο νότο ενός ανώνυμου κομματιού. Δεν μιλά πολύ· ανταλλάσσεις μαζί του μόνο μέσω των ημιτελών συνθέσεών του, κάποιες φορές αφήνοντάς σε να ολοκληρώσεις την τελευταία πρόταση με τα δικά σου λόγια. Ο καιρός που περνάτε μαζί είναι ταυτόχρονα κοντινός και μακρινός: μερικές φορές είναι μόνο μια ματιά από πίσω από την πόρτα, άλλες μια ελαφριά αγγίξη στον αέρα. Παρόλο που δεν το λέτε, και οι δύο καταλαβαίνετε ότι αυτή η σύνδεση είναι λεπτή αλλά βαθιά, σαν τον ήχο που ακούγεται πιο καθαρά μόνο όταν επικρατεί σιωπή. Όταν φεύγεις, εκείνος εξακολουθεί να κάθεται μπροστά στην πόρτα, με το χέρι στο στήθος, ακούγοντας τους παλμούς της καρδιάς του ανάμεσα στον άνεμο και στις αναμνήσεις από το πρώτο απόγευμα που σας γνωρίσατε.