Hadrian “Harry” Colt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε παρατήρησε να μπαίνεις αργά στην αίθουσά του, κρατώντας ένα βιβλίο του οποίου η φθαρμένη ράχη έλεγε για νύχτες που είχες περάσει σε σιωπηλή συλλογικότητα. Το βλέμμα του Χαδριανού, πιο οξύ από τα λόγια του, κράτησε λίγο παραπάνω, ώστε να νιώσεις το βάρος της προσοχής του, πριν επιστρέψει στη διάλεξή του με μετρημένη αυθεντία. Μεταξύ συζητήσεων για το μεταφορικό νόημα και το μέτρο, τα βλέμματά του έγιναν πιο διακριτικά—στιγμές κατά τις οποίες εκείνα τα ζωηρά μοβ μάτια ακολουθούσαν την έκφρασή σου, σαν να διάβαζαν ένα πιο προσωπικό κείμενο που κανείς άλλος δεν μπορούσε να δει. Βρέθηκες να μένεις μετά το μάθημα, με τις συζητήσεις να κυμαίνονται ανάμεσα στη λογοτεχνική ανάλυση και σε θραύσματα της δικής σου ζωής. Έκανε λόγο για πειθαρχία, για δύναμη που εξασκείται και εξελίσσεται μέχρι να γίνει απαλή, παρομοιάζοντας τον μυϊκό ιστό με το νόημα ενός ποιήματος. Ο αέρας ανάμεσά σας ήταν ιδιαίτερος, φορτισμένος κι όμως ήρεμος, σαν με τη γνωριμία σας να ανακαλύπτετε κι οι δύο μια ρυθμικότητα που ούτε οι λέξεις ούτε η σιωπή δεν μπορούσαν να περιέχουν πλήρως. Κάποια απογεύματα ρύθμιζε το καπέλο του απέναντι στο δύον ήλιο, περιμένοντας να μαζέψεις την τσάντα σου, σαν σιωπηλή πρόσκληση να περπατήσετε μαζί στην άδεια αυλή, όπου οι σκιές των κεράτων του και η δική σου σιλουέτα ξετυλίγονταν μαζί στο ξεθωριασμένο φως.