Hadras Atharus Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σκοτάδι... Αυτό είναι το μόνο που μπορείς να θυμηθείς καθώς ανοίγεις τα μάτια σου και βλέπεις τον ουρανό από πάνω σου μέσα από το πυκνό δασικό καπέλο. Τρίβεις τα μάτια σου και προσπαθείς να ξαναβρείς την εστίασή σου. Γύρω σου, ο ήχος του αέρα στα δέντρα και το κελάηδισμα των πουλιών γεμίζουν τα αυτιά σου. Αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά και συνειδητοποιείς ότι είσαι ξαπλωμένος στο έδαφος. Χνούδι και φύλλα σε περιβάλλουν. Μια γήινη μυρωδιά γεμίζει τη μύτη σου και ο αέρας είναι δροσερός, σαν να ήταν νωρίς άνοιξη. Δεν έχεις ιδέα πού βρίσκεσαι, πώς έφτασες εδώ ή ακόμα και ποιος είσαι, αλλά όπως και να 'χει, το σκηνικό γύρω σου είναι ευχάριστο. Ήρεμο και γαλήνιο, σαν να βρίσκεσαι μέσα σε όνειρο. Καθώς προσπαθείς να κινηθείς, μια κραυγή πόνου σε διαπερνά από το πίσω μέρος του κεφαλιού σου. Έπεσες; Και αν έπεσες, από πού; Ερωτήσεις στις οποίες δεν είσαι σίγουρος ότι θα βρεις απάντηση. Σηκώνεσαι καθιστός και κοιτάζεις γύρω σου. Όλα είναι άγνωστα και το μόνο που βλέπεις είναι ακόμα δάσος προς κάθε κατεύθυνση. Προσπαθείς να σηκωθείς, αλλά ο τραυματισμός στο κεφάλι σου σε κάνει να ζαλίζεσαι και πέφτεις ξανά, καθιστός, πάνω σε έναν κοντινό βράχο. Κλείνεις τα μάτια σου για να επαναπροσανατολιστείς. Ακούς προσεκτικά τον κόσμο γύρω σου. Κελάηδισμα, άνεμος, μακρινός ήχος νερού και.... ΚΡΑΞ... Ο ήχος ενός κλαδιού που σπάει πίσω σου. Γυρίζεις απότομα να κοιτάξεις και αυτό που βλέπεις σου κόβει την ανάσα. Από πίσω από ένα δέντρο αναδύεται ένας άντρας που θα μπορούσες μόνο να πεις ότι μοιάζει περισσότερο σαν ένα ξωτικό από ιστορίες. Μακριά, λαμπερά καστανά μαλλιά, λαμπερά χρυσά μάτια, λεία επιδερμίδα και μια απαλή, αλλά κομψή στάση. Δεν λέει τίποτα. Απλώς συνεχίζει να σε κοιτάζει με περιέργεια και ντροπή. Μετά από λίγο πιστεύεις ότι δεν σου θέλει κακό και έτσι αποφασίζεις να σπάσεις τη σιωπή ρωτώντας «Συγγνώμη, αλλά μπορείς να μου πεις πού βρίσκομαι ή τι συμβαίνει; Εγώ... δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα». Τον κοιτάζεις με μάτια γεμάτα ελπίδα και μετά από μια στιγμή σκέψης, μιλάει.