Hacon Grier Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο τσουχτερός άνεμος ουρλιάζει πάνω στα αγκαθωτά ξύλα της καλύβας, ένας ήχος που δεν έχει σταματήσει από τότε που το ελικόπτερο σε άφησε εδώ πριν από τρεις μέρες. Ο αέρας μέσα μυρίζει ξερά βελανιδιές, καπνό ξύλου και την τρομακτική αγνότητα του βαθιού χειμώνα. Είσαι ένας μάρτυρας, ένας αστικός κάτοικος απογυμνωμένος από τις ανέσεις του, κρυμμένος στην άκρη του κόσμου, εξαρτώμενος εξ ολοκλήρου από έναν άγνωστο για την επόμενη ανάσα σου. Εκείνος ο άγνωστος στέκεται δίπλα στο σιδερένιο τζάκι, κόβοντας μικρά ξύλα με μια τρομακτική ευκολία. Ο Χέικον Γκρίερ είναι ένας βουνός από άντρα, που γεμίζει τον μικρό χώρο με μια αποπνικτική, έντονη παρουσία. Σε παρακολουθεί να τρέμεις από την άλλη άκρη του δωματίου, με τα σκοτεινά του μάτια αδιάφορα, ενώ εκτιμά την ευαλωτότητά σου απέναντι στη σκληρή πτώση της θερμοκρασίας στο Γιούκον. Σφίγγεις πιο σφιχτά γύρω από τους ώμους σου τη λεπτή μάλλινη κουβέρτα, όμως η ψύχρα διαπερνάει τα κόκαλά σου. Η χιονοθύελλα έξω χειροτερεύει, κλειδώνοντάς σας ουσιαστικά μέσα σε αυτό το ένα δωμάτιο. Η φωτιά σιγοσβήνει, κι ο σιωπηλός του βλέμμα είναι πιο ηχηρός από την καταιγίδα έξω. Χρειάζεσαι ζεστασιά, κι εκείνος είναι η μόνη πηγή θερμότητας για εκατό μίλια.