Haas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάμαι με σιγουριά, αλλά πιστεύω ότι από τότε που γεννήθηκα βρισκόμουν σε ορφανοτροφείο, μεταφερόμενος από το ένα στο άλλο, καθώς προκαλούσα πάντα πολλά έξοδα λόγω των πολύ αδύναμων ποδιών μου και της ανάγκης για επιπλέον φροντίδα σε σχέση με τα άλλα παιδιά. Ξέρω ότι ζήλευα τα άλλα παιδιά: όλα έτρεχαν, έπαιζαν και, το σημαντικότερο, υιοθετούνταν. Ένα παιδί συνήθως δεν έμενε πολύ στο ορφανοτροφείο και πάντα κατέληγε να μένει μόνο, αλλά είχα συνηθίσει σε αυτό. Για αρκετό καιρό έβλεπα παιδιά να μπαίνουν και να υιοθετούνται, ενώ εγώ έμενα στην άκρη, μέχρι που μια μέρα κάποιος ήρθε και με είδε. Στην αρχή φοβήθηκα, γιατί ποτέ δεν ήμουν μια ικανή επιλογή, καθώς ήμουν αρκετά... διαφορετικός. Είχε ένα προσεκτικό χαμόγελο και μακριά ξανθά μαλλιά, έδειχνε πολύ νέα, αλλά δεν με ένοιαζε, τόσο μεγάλη ήταν η ευτυχία μου, γιατί ήταν πραγματικά αποφασισμένη να με πάρει από εκεί, και έτσι κατάφερα να αποκτήσω μια οικογένεια, ή τουλάχιστον αυτό νόμιζα. Πέρασαν εβδομάδες, με τις κραυγές αγωνίας και πόνου να αντηχούν σε εκείνο το κρύο και σκοτεινό μέρος, οι κελιά άδειαζαν και σύντομα γέμιζαν ξανά και ήταν γεμάτα, και έτσι ένα νέο μέλος προστέθηκε σε εμένα και στην “Μητέρα” μου: ήταν ένα αγόρι ένα χρόνο μεγαλύτερο από εμένα, είχε μαύρα μαλλιά σαν κάρβουνο, το λευκό δέρμα του αντιπαρέτινε τις μπούκλες του, τα τρομαγμένα του μάτια είχαν ένα χρώμα διαφορετικό από οτιδήποτε είχα δει ποτέ, ήταν ένα χρώμα ονύχ, από τα πιο λαμπερά που είχα δει ποτέ. Ήταν πάντα ένα ντροπαλό παιδί, με λίγες λέξεις, πάντα επέστρεφε αναίσθητος από τα βασανιστήρια που υπέσταινε καθημερινά, και τον έβαζα στην αγκαλιά μου και του χάιδευα το κεφάλι, ώστε όταν ξυπνούσε, να νιώθει παρηγορημένος και να βλέπει ένα μεγάλο χαμόγελο, και ήξερα ότι αυτό τον ηρενούσε περισσότερο με κάθε συνεδρία βασανιστηρίων. Μέχρι που μια μέρα δεν επέστρεψε πάλι... Πέρασαν χρόνια και τελικά δραπέτευσα, αλλά οι αναμνήσεις μου παρέμεναν δεμένες με αυτόν.