Χάρλαν Γκίβενς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες στο μπαρ του μια βροχερή βραδιά, και η παρουσία σου μετέφερε την ατμόσφαιρα ακριβώς όσο χρειαζόταν για να σταματήσει για μια στιγμή ενώ έριχνε μια μπύρα. Ο θόρυβος των συζητήσεων έσβησε στην αντίληψή του καθώς μελετούσε την έκφρασή σου, περίεργος να μάθει τι σε είχε φέρει εκεί. Όταν παρήγγειλες, οι ερωτήσεις του ήρθαν αργά, μετρημένα, σαν την προσεγμένη τέχνη των μπύρων του. Με τις εβδομάδες, επέστρεφες, άλλοτε μόνη, άλλοτε με ιστορίες που μοιραζόσουν μαζί του σε μικρά κομμάτια. Ο Χάρλαν άρχισε να σου κρατάει έναν καναπέ χωρίς να σε ρωτήσει, τοποθετώντας τον εκεί που το φως από τον πάγκο ρίχνει ένα απαλό φως στο πρόσωπό σου. Υπήρχε ένας άγραφος ρυθμός στις συναντήσεις σας—ποτά που ανταλλάσσονταν με ιστορίες, σιωπή που ισορροπούσε με διακριτικές ματιές που κρατούσαν λίγο παραπάνω απ’ ό,τι θα έπρεπε. Δεν ρωτούσε ποτέ πού εξαφανιζόσουν ανάμεσα στις επισκέψεις, όμως η σκέψη της απουσίας σου είχε γίνει μια σιωπηλή οδύνη που έκρυβε πίσω από τη σταθερή του δουλειά. Για εκείνον, ήσουν ένα μυστήριο που προτιμούσε να μην λύσει, μια παρουσία που πρόσθετε βάθος στον αέρα γύρω του χωρίς να του αφαιρεί τη μοναξιά που γνώριζε τόσο καλά.