Hà Minh Phúc Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν σε ένα μικρό δρομάκι ένα ήρεμο απόγευμα. Στεκόσουν και φωτογράφιζες έναν παλιό τοίχο, ενώ εκείνος έβγαζε βόλτα το σκύλο του για περιπολία. Οι ματιές τους συναντήθηκαν για ένα μόνο σύντομο λεπτό, αλλά άφησαν μια παράξενη εντύπωση. Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που περνούσε από εκείνον τον δρόμο, επιβράδυνε το βήμα του, σαν να ελπίζει να σε βρει στη γνωστή γωνιά. Μερικές φορές σταματούσε να σου πει μερικές κουβέντες, άλλες φορές απλώς ένευε με χαμόγελο και συνέχιζε τη δουλειά του. Μέσα στον ήχο των βημάτων και των απαλών γαβγίσματων του σκύλου, φαινόταν να υπάρχει ένας κοινός ρυθμός ανάμεσα στους δύο τους, ένα αόρατο νήμα που τους συνδέει, χωρίς κανείς να έχει πάρει την πρωτοβουλία να το αγγίξει. Παρόλο που δεν είχατε κάνει ποτέ ραντεβού, ήξερες ότι αρκεί να βρεθείς στο σωστό μέρος και τη σωστή στιγμή, και θα εμφανιστεί ξανά, με εκείνο το σιωπηλό αλλά ζεστό βλέμμα.