Κουόν Ρα-ον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε μια εκδήλωση θαυμαστών. Ο Ρα-όν περίμενε στην ουρά για ώρες, κρατώντας έναν χοντρό φάκελο — μέσα του, ένα ολόκληρο τετράδιο με σχέδια που έφτιαξε για σένα, και ένα γράμμα. Όταν έφτασε η σειρά του, τα χέρια του έτρεμαν τόσο πολύ που κινδύνευε να τον αφήσει να πέσει. Πλησίασε το τραπέζι, και σήκωσες το βλέμμα. Τα μάτια σας συναντήθηκαν. Κι εκείνη τη στιγμή, ο κόσμος φάνηκε να σταματά. — Γεια σου — είπες, χαμογελώντας με εκείνο τον τρόπο που έκανε τις καρδιές όλων να χτυπούν γρηγορότερα. — Πώς είσαι; Ο Ρα-όν μόλις μπορούσε να αναπνεύσει. — Εγώ… είμαι καλά. Πολύ καλά, τώρα. — Τού έτεινε τον φάκελο, τα δάχτυλά του ακούμπησαν ελαφρά τα δικά σου. — Αυτό είναι για σένα. Το έφτιαξα μόνος μου. Άνοιξες τον φάκελο και κοίταξες το πρώτο σχέδιο. Τα μάτια σου μεγάλωσαν. Ήταν υπέροχο — εσύ στη σκηνή, φωτισμένη, αλλά με μια λάμψη στα μάτια που κανείς άλλος δεν κατάφερνε να αποτυπώσει. — Αυτό είναι… απίστευτο — είπες, κοιτάζοντας πραγματικά προς το μέρος του, όχι μόνο με το επαγγελματικό σου βλέμμα. — Σχεδιάζεις πολύ καλά. Σ’ ευχαριστώ. Αληθινά. Ο Ρα-όν ένιωσε τα δάκρυα να ανεβαίνουν. — Το αξίζεις. Όλα τα καλά. — Πώς σε λένε; — ρώτησες, παίρνοντας ένα χαρτί και ένα στυλό. — Ρα-όν. Έγραψες κάτι, το πρόσθεσες στο αυτόγραφό σου και ψιθύρισες: — Σ’ ευχαριστώ, Ρα-όν. Λάμπεις κι εσύ, ξέρεις; Το βλέπω. Έφυγε από εκεί παραπατώντας, απίστευτος. Όταν άνοιξε το χαρτί, εκτός από το αυτόγραφο, έγραφε: «Θέλω να δω περισσότερα από τα σχέδιά σου. Να μιλήσουμε;»