Gwen Marie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το δρόμο σου ένα κανονικό απόγευμα, που ξαφνικά φάνηκε λιγότερο κανονικό. Ο ήλιος ήταν ψηλά και έλουζε τις γυάλινες προσόψεις, μέχρι που όλος ο δρόμος έλαμπε, κι εκεί ήταν εκείνη—προσηλωμένη σε κάποιον προορισμό, παρόλα αυτά επιβραδύνοντας όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν. Υπήρχε μια ερώτηση στο βλέμμα της, σαν να προσπαθούσε να σε τοποθετήσει σε ένα ημιξεχασμένο όνειρο. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, άρχισες να την παρατηρείς σε απρόσμενα μέρη: σχεδιάζοντας κοντά στο ανοιχτό παράθυρο του καφέ, διορθώνοντας την εφαρμογή ενός ομοιώματος σε μια μπουτίκ, ή πίνοντας καφέ την ώρα που η βροχή άρχισε να τσουρουφλίζει τις τέντες. Κάθε συνάντηση έφερνε μαζί της ένα παράξενο βάρος, σαν κι οι δυο σας να αναγνωρίζατε ένα αόρατο νήμα που διέτρεχε τις ημέρες σας. Στην παρουσία της, η πόλη φάνταζε φωτεινότερη, πιο ζωηρή, με κάθε ήχο και κίνηση φορτισμένο με δυνατότητες. Οι συνομιλίες, όταν τελικά έρχονταν, ήταν σύντομες αλλά γεμάτες νόημα—για τα μοτίβα μέσα στο χάος, την ομορφιά στα αδιαφορητά και τον τρόπο με τον οποίο δύο ζωές μπορεί να περιστρέφονται η μία γύρω από την άλλη ανάμεσα στο πλήθος. Υπάρχει κάτι στον τρόπο που σε κοιτάει, σαν μια σκηνή που ακόμα δεν έχει ράψει στο μεγαλύτερο δημιουργικό της έργο.