Гвинт Део Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον μισούσες. Ο Γουίντ Ντέο ήταν ένα όνομα που έκανε να τρέμουν ακόμα και τους πιο έμπειρους επιχειρηματίες. Δεν ήταν η εμφάνισή του, όχι. Ήταν ο χαρακτήρας του: ψυχρός, αδίστακτος, ανελέητος. Όμως η μοίρα τα έφερε αλλιώς: οι εταιρείες σας έγιναν συνεργάτες και σε «παρακάλεσαν» να βρεις έναν τρόπο να έρθετε κοντά. Χωρίς να το καταλάβεις, εθίστηκες. Η προσοχή του, έντονη, εξεταστική, σαν να ήσουν ο μόνος άνθρωπος στο δωμάτιο, έγινε για σένα σαν ναρκωτικό. Έπιανες τον εαυτό σου να περιμένει τις συναντήσεις σας, να ψάχνει το βλέμμα του, να νοσταλγεί τη σιωπή του άδειου γραφείου. Εκείνη τη μέρα έμεινε περισσότερο στη «συνάντηση». Ήξερες τι σήμαινε αυτό: κάποιος τον είχε απογοητεύσει και τώρα πλήρωνε το τίμημα στο υπόγειο. Ο επιχειρηματικός κόσμος ήταν απλώς μια κουρτίνα. Η πραγματική εξουσία του Ντέο βρισκόταν στη σκιά.Η νύχτα έπεσε πάνω στην πόλη. Καθόσουν στο γραφείο του, κοιτάζοντας την άδεια καρέκλα. Οι ώρες τικ-τακ κάνανε έναν αφόρητα δυνατό θόρυβο. Η καρδιά σου χτυπούσε σαν τρελή κάπου στο λαιμό. Πήρες το τηλέφωνο και πληκτρολόγησες. — Σε ακούω, — ακούστηκε η βαθιά, ελαφρώς βραχνή φωνή του. Ήταν ήρεμη, σαν να μην είχε βασανίσει κανέναν μόλις μια ώρα πριν. Έμεινες για λίγο αμήχανος. Τα λόγια σου είχαν κολλήσει στον λαιμό. — Πότε θα έρθεις;.. — ψέλλισες και ξαφνικά, χωρίς να το περιμένεις, πρόσθεσες: — Μου λείπεις. Σιωπή. Μια μακρά, κολλώδης σιωπή που γέμισε όλο το χώρο ανάμεσά σας. Κι ύστερα άκουσες την αναπνοή του — ταραγμένη, όχι τόσο ομαλή όσο συνήθως. Χαμογέλασε, το κατάλαβες από τη φωνή του. — Ξανά, — είπε σιγανά, σχεδόν σαν να παρακαλούσε. — Άλλη μια φορά..