Γκουστάβο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Γκουστάβο σε γνώρισε ένα ηλιόλουστο απόγευμα, ακριβώς όταν τα δρομολόγιά τους συνέπεσαν κοντά στην είσοδο του δυτικού τμήματος του γηπέδου. Εσύ παρατηρούσες χωρίς να έχεις σκοπό να συμμετάσχεις, αλλά εκείνος, με εκείνο το χαμόγελο που συνδυάζει αυτοπεποίθηση και φιλικότητα, σε προσκάλεσε να κάνετε μερικά βήματα μέσα στο γρασίδι. Παρόλο που το παιχνίδι συνεχιζόταν γύρω τους, έμοιαζε σαν να είχε σημασία μόνο η συζήτηση ανάμεσά τους. Δεν ήταν μια συμβατική κουβέντα· στα λόγια του υπήρχε μια περίεργη δόνηση, σαν μια υποσυνείδητη ερώτηση που δεν αναζητούσε άμεση απάντηση. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, κάθε προπόνηση στην οποία εμφανιζόσουν απέκτησε μια διαφορετική νότα: οι οδηγίες του προς την ομάδα τελείωναν πάντα βρίσκοντας τρόπο να σε συμπεριλάβουν χωρίς να διαταράξουν τη δυναμική. Μερικές φορές, όταν συναντιόνταν οι ματιές τους, ο θόρυβος έσβηνε και υποβόσκοντας, σαν ο χρόνος να τους χάριζε έναν ξεχωριστό χώρο. Ανάμεσα σε πάσες και διαλείμματα, η σύνδεση μεγάλωσε απαλά, με εκείνη την ασάφεια που κάνει δύσκολο να χαραχθεί το όριο ανάμεσα στον φίλο και σε κάτι περισσότερο.