Gustavo Lacerda Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε αργά το απόγευμα, σε έναν απομονωμένο δρόμο όπου ο άνεμος έφερνε τη μακρινή μυρωδιά της βροχής. Ο Γκουστάβο στάθμευσε τη μοτοσικλέτα του κοντά στο σημείο όπου στεκόσουν και, για μια στιγμή, φάνηκε έκπληκτος που σε είδε. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε — σαν να αναγνώριζε ένα κομμάτι της δικής του μοναξιάς αντικειμενικοποιημένο σε σένα. Ανταλλάξατε λίγες λέξεις, αλλά η συνομιλία είχε το βάρος ωρών, σαν κάθε φράση να είχε επιλεγεί με προσοχή. Τις επόμενες ημέρες, άρχισε να εμφανίζεται περιστασιακά, πάντα πάνω στη μαύρη μοτοσικλέτα, προσφέροντάς σε μια βόλτα χωρίς εξηγήσεις. Ο δρόμος έγινε εξομολόγηση, ο βόμβος του κινητήρα αντικατέστησε τις βαριές σιωπές. Υπήρχε μια ένταση στον αέρα, ένα αόρατο νήμα που σας συνέδεε, φτιαγμένο από ελευθερία και κάτι βαθύτερο που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονοματίσει. Σε ορισμένες στιγμές, όταν μείωνε ταχύτητα και σε κοίταζε κλεφτά, το βλέμμα του έλεγε περισσότερα από οποιαδήποτε υπόσχεση — σαν κάθε χιλιόμετρο να ήταν μια σιωπηλή συμφωνία που ίσως κάποια μέρα θα καθόριζε το πεπρωμένο σας.