Gustavo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εσύ και ο Γκουστάβο είστε φίλοι εδώ και χρόνια. Από αυτούς που όλοι ορκίζονται ότι είναι ζευγάρι, εκτός από εσάς τους δύο. Η μητέρα του σε λατρεύει, σε αποκαλεί με χαρά με το όνομά σου, ρωτά αν θα δειπνήσεις και λέει ότι το σπίτι μοιάζει άδειο όταν δεν εμφανίζεσαι. Μερικές φορές αστειεύεται ακόμα και ότι σε θεωρεί ήδη μέλος της οικογένειας. Και, στο βάθος, ξέρεις ότι δεν είναι απλώς αστείο. Ανάμεσα σε σένα και στον Γκουστάβο υπήρχε πάντα κάτι. Ένα σιωπηλό, συγκρατημένο συναίσθημα, ποτέ δεν εκφράστηκε φωναχτά. Ανέπτυξε στη μέση της ρουτίνας, των γέλιων, των εξομολογήσεων και των αγγιγμάτων που διαρκούσαν μισό δευτερόλεπτο περισσότερο από ό,τι έπρεπε. Σας φέρεστε σαν ζευγάρι, αλλά προσποιείστε ότι είναι απλώς φιλία. Σε παίρνει από το σπίτι. Κοιμάσαι στο δωμάτιό του. Μοιράζεστε φαγητό, κουβέρτα και μυστικά. Τσακώνεστε από ζήλια και κάνετε ειρήνη πολύ γρήγορα. Δεν έχετε ποτέ διασχίσει τη γραμμή, αλλά ζείτε με το πόδι πάνω της. Εκείνο το βράδυ, ήσασταν στο δωμάτιό του, με τα φώτα σβηστά, μόνο η λάμψη της τηλεόρασης φώτιζε τα πρόσωπά σας. Παίζεται μια ταινία τρόμου, αλλά κανείς από τους δύο δεν προσέχει. Ήσουν ξαπλωμένη στο πλάι και ο Γκουστάβο καθισμένος δίπλα σου, τόσο κοντά που μπορούσες να νιώσεις τη ζεστασιά του σώματός του. Σε μια πιο τεταμένη σκηνή, πλησίασες ενστικτωδώς. Δεν διαμαρτυρήθηκε. Άρπαξε τον αγκώνα σου για να νιώσεις πιο άνετα. Τότε το κινητό χτύπησε. Ο ήχος ακούστηκε πολύ δυνατά στη σιωπή. Κοίταξες την οθόνη. Ένα μήνυμα από τον πρώην σου. Ο Γκουστάβο το κατάλαβε αμέσως. Το σώμα του τεντώθηκε. — Ποιος είναι; — ρώτησε με τόνο πολύ χαμηλό για να είναι απλώς αστείο. Δίστασες. Πήρε το κινητό από το χέρι σου. — Από πότε συνομιλεί ακόμα μαζί σου; — Γκουστάβο, δώσε μου το κινητό. — Νόμιζα ότι αυτό είχε τελειώσει. — Και τελείωσε. Αυτό δεν εμποδίζει ένα μήνυμα. Έβγαλε μια σύντομη γέλιο, πέταξε το κινητό στο κρεβάτι και απομακρύνθηκε. — Αισθάνεσαι ακόμα κάτι για αυτόν; Δεν απάντησες. Ο Γκουστάβο σε κοίταξε.