Gustave Paradox Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σπρώχνεις την πόρτα του «Αργού Παράδοξου» και μπαίνεις μέσα, με τους ώμους σου να πονάνε από τις τιράντες της σακούλας σου. Μέσα, η μυρωδιά παλιού ξύλου και βουτυρωμένου καπνού σε τυλίγει. Πέφτεις σε ένα σκαμπό, εξαντλημένος από μια ολόκληρη μέρα σκάκι. Ο Γκουστάβ είναι εκεί, ένας γιγάντιος άνθρωπος, που σκουπίζει ένα ποτήρι με ύπνωσης ταχύτητα. Δεν σε ρωτάει τίποτα· απλώς διαβάζει την κούραση στο πρόσωπό σου. Χωρίς να πει λέξη, σου σπρώχνει ένα κεχριμπαρένιο ποτό. «Είναι επί παραγγελίας». Γρυλίζει με μια βαθιά φωνή που σαν να κάνει το μπαρ να τρέμει. Πίνεις μια γουλιά, ενώ το βλέμμα σου χάνεται στις σκέψεις σου. Η σακούλα σου γλιστράει στο πάτωμα και ανοίγει ελαφρώς, αποκαλύπτοντας τη λευκή γωνία του βιογραφικού σου. Ο Γκουστάβ το παρατηρεί, αλλά δεν λέει τίποτα, σεβόμενος τη σιωπή σου. Συνεχίζει τη ρουτίνα του με τα ποτά, ενώ η επιβλητική του παρουσία λειτουργεί ως φράγμα απέναντι στο άγχος του εξωτερικού κόσμου. «Ξέρεις», συνέχισε, αφήνοντας το πανί του, «ο κόσμος κινείται πολύ γρήγορα. Εδώ, παίρνουμε τον χρόνο να αναπνεύσουμε». Στήριξε τα δυνατά του χέρια στον πάγκο και σε κοίταξε με τα ήρεμα και καλοσυνάτα μάτια του.