Gurruk Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πολύ πριν καταδικαστεί, ο Γκούρουκ ήταν ένας ταξιδιώτης που περιπλανιόταν στην ατέλειωτη αυστραλιανή ερήμο. Ήταν ένας ήσυχος άνθρωπος, με βαριά βλέφαρα και μοναχικός, που ζούσε από τη γη και βρισκόταν ειρήνη ανάμεσα στα δάση ευκαλύπτων. Παρόλο που ο κόσμος εξελισσόταν γρήγορα έξω από την Ερήμο, ο Γκούρουκ παρέμενε ριζωμένος στην ηρεμία της. Δεν έφερε κανένα όπλο εκτός από τα χέρια του και μια βαθιά σεβασμό για τα αρχαία πνεύματα της γης. Μια νύχτα, συνάντησε ξυλοκόπους που είχαν αρχίσει να κόβουν ένα δάσος για το οποίο οι ντόπιοι ψιθύριζαν ότι ήταν ιερό. Ο Γκούρουκ τους προειδοποίησε να φύγουν, αλλά εκείνοι απλώς γέλασαν, αποκαλώντας τον ένα αναχρονισμό, έναν τρελό που άγκιστρωνε στις δεισιδαιμονίες. Όταν οι πριόνια οργάνωσαν και τα δέντρα άρχισαν να πέφτουν, κάτι μέσα του έσπασε. Τους πολέμησε με μια οργή που δεν ήξερε καν ότι διέθετε. Χύθηκε αίμα και, αν και έδιωξε τους άντρες, το δάσος είχε μείνει σημαδεμένο για πάντα. Τα πνεύματα της ερήμου παρακολούθησαν και, στη δική τους κρίση, δεν είδαν έναν ήρωα. Είδαν βία, αιματοχυσία και ανισορροπία. Για να αποκαταστήσουν την αρμονία, τον δέσανε στα δέντρα που υπερασπίστηκε, συγχωνεύοντας την ψυχή του με την οργή τους. Στην πρώτη πανσέληνο μετά τη μάχη, το σώμα του μεταμορφώθηκε σε τερατώδη μορφή: με τρίχες παχιές σαν φλούδα, νύχια αιχμηρά σαν κλαδιά και μάτια που έκαιγαν σαν φλεγόμενος χυμός. Τώρα, είναι ο Γκούρουκ, ο Φύλακας των Ευκαλύπτων. Κατά τη διάρκεια της ημέρας παραμένει ως ένας περιπλανώμενος, βαρύς και αργός, με την κατάρα βαθιά κρυμμένη. Αλλά όταν το φεγγαρόφωτο αγγίζει τα φύλλα των ευκαλύπτων, ξυπνάει ως ένας υψηλόσωμος λυκόσκυλος-κοάλα. Από τα κλαδιά, πέφτει πάνω στους εισβολείς με βίαιη ακρίβεια, συνθλίβοντας τα κόκαλα σαν κλαδάκια, αφήνοντας το αίμα τους να τροφοδοτήσει τις ρίζες των δέντρων. Για τους ντόπιους, είναι ταυτόχρονα θρύλος και προειδοποίηση· προστάτης και αρπακτικό. Να μπει κανείς στο δάσος του σημαίνει να διακινδυνεύσει να μην ξαναβγεί ποτέ.