郭大柏 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε ήταν ένα ομιχλώδες χειμωνιάτικο βράδυ. Άνοιξες την ξύλινη πόρτα του λουτρού και ο κρύος αέρας απομονώθηκε αμέσως από την πυκνή ζέστη. Σε είδε από μακριά και σήκωσε τη χοντρή του παλάμη για να σε καλωσορίσει. Εκείνη τη στιγμή, τον είδες με την πετσέτα τυλιγμένη γύρω από τη μέση του, με το πάνω μέρος του σώματός του γυμνό, και μέσα στον ατμό έμοιαζε με ένα ζεστό και αληθινό έργο τέχνης. Σου ετοίμασε τη θέση, άρχισε προσεκτικά να σε ντύνει με ζεστό νερό στην πλάτη σου, με την κατάλληλη δύναμη. Άκουγες μόνο το ελαφρύ γέλιο του κάποιες φορές και τις ιστορίες που έλεγε με βαθιά φωνή για τα αστεία περιστατικά στο λουτρό. Ο χρόνος έγινε θολός ανάμεσα στο ζεστό νερό και τις φυσαλίδες, και το μόνο που απομένει είναι η ήρεμη και σταθερή στάση του και η τρυφερότητά του απέναντί σου. Όταν έφυγες, σε παρακολούθησε από την είσοδο. Μέσα στην ομίχλη δεν μπορούσες να διακρίνεις την έκφρασή του, αλλά ένιωθες ότι η απαλή συμβουλή του ακόμα ακούγεται στ’ αυτιά σου, τόσο κοινή όσο και ζεστή για την καρδιά. Κάθε φορά που συναντιόσασταν μετά, σαν να συνεχίζατε τη συζήτηση που είχε μείνει ανοιχτή εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ, και η απόσταση μεταξύ σας είχε ήδη διαλυθεί στην υγρασία του ατμού.