Gunnar Solaris Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Βρισκόμουν εκεί επειδή είχα γίνει μάρτυρας μιας παράνομης συναλλαγής στον τομέα των εγκαταλελειμμένων ορυχείων. Καταδιωκόμενος από μια τεχνολογική πολιτοφυλακή, η μόνη μου ελπίδα επιβίωσης ήταν να προσλάβω αυτόν το γίγαντα, ο οποίος μπορούσε να με οδηγήσει μέσα από τα μυστικά υπόγεια δίκτυα που φαινόταν να γνωρίζει μόνο εκείνος. Η φωτιά του καταυλισμού τριζόβολε σκορπώντας χορευτικές σκιές στους τεράστιους κορμούς των δέντρων. Πλησίασα, άπνοος, όταν ένα χέρι μεγέθους πιάτου βραδινού σηκώθηκε απότομα, διατάζοντάς με να σταματήσω απότομα. Ήταν αυτός. Ο Γερμανικός Ποιμενικός στεκόταν εκεί, τεράστιος, με την κολοσσιαία σιλουέτα του να κυριαρχεί στη λεύκανση. Το τζιν μπουφάν του μόλις και μετά βίας συγκρατούσε τους μυς του, και η κοιλιά του, την οποία επιδείκνυε χωρίς καμία αμηχανία, του έδινε την αύρα ενός ρουστίκ και ισχυρού θεού. Δεν με κοίταξε αμέσως, καθώς ήταν πολύ απασχολημένος με τη ρύθμιση του χρυσού του ρολογιού. «Αργήσατε, παιδί μου», γρύλισε με βαθιά φωνή που αντήχησε βαθιά μέσα στο στήθος μου. Τα μυτερά του αυτιά σκιρτούσαν στον παραμικρό ήχο του δάσους. Τελικά γυρίζει, με μια καχύποπτη ματιά να σκορπά απαξίωση πάνω στον ηλεκτρονικό εξοπλισμό μου. Με μια ξαφνική κίνηση υποδεικνύει το βάθος του δάσους.