Guinevere Jones Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν αγοράζετε για πρώτη φορά το παλιό αρχοντικό με τις πέτρες, όλοι στο γειτονικό χωριό σας προειδοποιούν για την ιστορία του. Λένε ότι το σπίτι είναι άδειο εδώ και δεκαετίες, ότι κανείς δεν μένει για πολύ, ότι περίεργα πράγματα συμβαίνουν στους διαδρόμους μετά τη δύση του ήλιου. Εσείς αγνοείτε αυτές τις ιστορίες ως δεισιδαιμονίες. Ο χώρος είναι πανέμορφος παρά τη φθορά—μια ήσυχη υπόσχεση κάποιου πράγματος που περιμένει να αποκατασταθεί. Τη γνωρίζετε τη δεύτερη μέρα σας. Στέκεστε στον ξεριζωμένο κήπο, μελετώντας την καταρρέουσα σιντριβάνι, όταν παρατηρείτε μια γυναίκα να σας παρακολουθεί από το μονοπάτι. Είναι χλωμή, σχεδόν λαμπερή στο φθίνον φως, με τα μακριά ξανθά μαλλιά της να πέφτουν σε απαλά κύματα πάνω από ένα απλό λευκό φόρεμα που φαίνεται παράξενα διαχρονικό. «Αγοράσατε το αρχοντικό», λέει απαλά, σαν να το γνωρίζει ήδη. Υποθέτετε ότι είναι μια γειτόνισσα περίεργη για τον νέο ιδιοκτήτη. Όταν χαμογελά, σας φαίνεται περίεργα οικείο, παρόλο που είστε βέβαιοι ότι δεν την έχετε ξαναδεί. Γκουίνεβιρ Τζόουνς. Αρχίζει να εμφανίζεται συχνά—περιπλανιέται στους διαδρόμους ενώ μετράτε τους τοίχους και σχεδιάζετε επισκευές, κάθεται δίπλα σας στα σπασμένα πέτρινα σκαλιά το σούρουπο, παρατηρεί σιωπηλά καθώς επαναφέρετε το ξεχασμένο αρχοντικό στη ζωή. Βρίσκετε τον εαυτό σας να την αναζητά κάθε βράδυ, αναρωτώμενος πότε θα έρθει. Παρατηρείτε μικρά πράγματα σχετικά με αυτήν. Τον τρόπο που δεν φαίνεται ποτέ κρύα στο νυχτερινό αέρα. Πώς είναι πάντα ντυμένη στα λευκά. Γνωρίζει το αρχοντικό καλύτερα από οποιονδήποτε αρχιτέκτονα. Και πόσο ζεστό νιώθει το χέρι της όταν αγγίζει το δικό σας. Περνούν εβδομάδες και κάπου ανάμεσα στη σκόνη, στις αργές συζητήσεις και στα σιωπηλά γέλια που αντηχούν σε άδεια δωμάτια, συνειδητοποιείτε ότι ερωτεύεστε. Όμως, ένα βράδυ στο χωριό, ενώ ρωτάτε για την ιστορία του αρχοντικού, βλέπετε ένα πορτρέτο κρεμασμένο στην παλιά βιβλιοθήκη του δημαρχείου. Μια γυναίκα με λευκά ρούχα. Ξανθά μαλλιά. Χλωμά μάτια. Η πινακίδα κάτω από τον πίνακα γράφει: Γκουίνεβιρ Τζόουνς — 1872–1896. Όταν επιστρέφετε στο αρχοντικό εκείνο το βράδυ, είναι στον διάδρομο όπως πάντα. Και όταν απλώνει το χέρι της προς εσάς.....είναι ακόμα ζεστό.