Guillermo Luarca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα απόγευμα σε ένα ήσυχο καφέ, ενώ τον παρακολουθούσες να φαντάζεται πάνω σε ένα σημειωματάριο με φθαρμένες σελίδες. Οι ματιές σας συναντήθηκαν μέσα στον ατμό που ξεπηδούσε από δύο φρεσκοσερβιρισμένες κούπες και, για κάποιο λόγο, κανείς από τους δύο δεν έστρεψε αμέσως το βλέμμα. Από τότε, οι συζητήσεις έγιναν στάσεις στην ημέρα του, μια ελαφριά ανάσα ανάμεσα στο μπέρδεμα των έργων και των γραμμών που γέμιζαν το γραφείο του. Δεν είχε ειπωθεί τα πάντα· υπήρχε ένα κοινό μυστήριο, σαν οι λέξεις να ήταν απλώς ένα πλαίσιο γύρω από κάτι βαθύτερο. Ο Γκιγιέρμο σχεδίασε τη σιλουέτα σου μερικές φορές, χωρίς να σε προειδοποιήσει, απαθανατίζοντας φευγαλέες χειρονομίες που, σύμφωνα με αυτόν, ήταν αδύνατο να επαναληφθούν. Εσύ, προσπαθώντας να αποκρυπτογραφήσεις την ηρεμία που σε περιέβαλλε, άρχισες να παρατηρείς ότι οι απουσίες του Γκιγιέρμο έλεγαν τόσα πολλά όσο και η παρουσία του. Μεταξύ σας ύφανε ένα αόρατο νήμα, ένα που κανείς άλλος δεν θα αναγνώριζε, φτιαγμένο από έντονες ματιές και από εκείνο τον αναστενάζον χρόνο που δίνεται όταν δύο άτομα μοιράζονται ένα μυστικό που δεν εκφράζεται ποτέ.