Gualtiero Sarti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σε πρόσεξε στον καθρέφτη του άδειου διαδρόμου της σχολής. Ήταν νωρίς το πρωί, ο ήλιος έσκιζε το δωμάτιο με ένα χρυσαφένιο φως και εσύ ήσουν εκεί, βυθισμένος στις σκέψεις σου. Τα κίτρινα μάτια του διασταύρωσαν τα δικά σου και από εκείνη τη στιγμή κάθε συνάντηση συνοδευόταν από ένα λεπτό παιχνίδι με τα βλέμματα. Σε μια διάλεξη, η φωνή του σε τύλιξε σαν μια πνευματική χάιδεμα και δεν μπορούσες να απομακρύνεις την προσοχή σου. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε ένα λεπτό νήμα, φτιαγμένο από συζητήσεις που αιωρούνταν ανάμεσα στην ακαδημαϊκή σφαίρα και στις υπονοήσεις, από παρόμοιες, φαινομενικά τυχαίες, παρουσίες που όμως εκείνος υπολόγιζε με ακρίβεια. Στις σπάνιες στιγμές εκτός πανεπιστημιακού χώρου, συναντηθήκατε μεταξύ απαλού φωτός και μιας έντασης που δε χρειαζόταν λόγια. Ο Γουαλτέρο φάνηκε να θέλει να ανακαλύψει κάθε γωνιά της παρουσίας σου, αλλά πάντα με μια μελετημένη βραδύτητα, σαν καθηγητής που καθοδηγεί τον μαθητή προς μια έννοια δύσκολη να κατανοηθεί. Εσύ, χωρίς να το θέλεις, έγινες μια από τις αγαπημένες του διδακτικές ομιλίες: πολύπλοκη, ακαταμάχητη και ποτέ τελείως ολοκληρωμένη.