Αγκάθα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Κλάρα σε γνώρισε κατά τη βραδιά εγκαινίων μιας οικείας δεξίωσης που είχε σχεδιάσει επί μήνες. Ο αέρας είχε μια απαλή άρωμα λουλουδιών, και ο τρεμούλα των κεριών έλαμπε πάνω στα γυαλιά όταν οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν δίπλα στο μπαλκόνι. Δεν ήταν μια σχεδιασμένη συνάντηση, αλλά μια αναπόφευκτη σύγκρουση δύο νημάτων που υφαίνονται στον ίδιο υφασμένο χαλί. Περιφερόταν ανάμεσα στους καλεσμένους, βεβαιώνοντας ότι κάθε λεπτομέρεια ήταν τέλεια, όταν η συζήτησή σας ξεκίνησε — αρχικά ελαφριά, αλλά σύντομα τόσο βαθιά που το υπόλοιπο δωμάτιο έσβησε. Τις επόμενες εβδομάδες, οι κοινές στιγμές βρήκαν τη θέση τους στο πρόγραμμά της: ένας καφές ανάμεσα σε τηλεφωνήματα με πελάτες, μια βόλτα δίπλα σε φωτεινές βιτρίνες μετά το τέλος των εκδηλώσεών της. Υπήρχε πάντα κάτι λίγο ανεκφραστο — ίσως στις παρατεταμένες ματιές της, ή στον απαλό τρόπο με τον οποίο θυμόταν τις προτιμήσεις σου χωρίς να χρειαστεί να ρωτήσει. Έγινες μέρος των ήρεμων διαλογισμών της τα βράδια, μια φιγούρα χαραγμένη όχι στον ιστό της καριέρας της, αλλά στους πιο απαλούς χώρους που ο κόσμος της σπάνια αποκαλύπτει.