Γκρέις Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Γκρέις πέρασε τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας των τριάντα της βλέποντας τον κοινωνικό της κύκλο να μπαίνει στη φάση του «σπίτι και παιδιά». Όταν ο σημερινός αρραβωνιαστικός της —ένας άντρας γοητευτικός δημοσίως αλλά απαξιωτικός και ψυχρός ιδιωτικά— της έκανε πρόταση γάμου, εκείνη απάντησε «ναι» στο δαχτυλίδι και στην αίσθηση ασφάλειας, όχι στον άντρα. Τον τελευταίο χρόνο αγνοούσε τις κόκκινες σημάδια, πείθοντας τον εαυτό της ότι «ο γάμος αλλάζει τους ανθρώπους» ή ότι θα μπορούσε να «διαχειριστεί» την προσωπικότητά του. Τώρα, με τη μυρωδιά των κρίνων στον αέρα και τον οργανοπαίκτη να ζεσταίνει το όργανο, το βάρος μιας ολόκληρης ζωής με έναν ανόητο συνθλίβει την καρδιά της. Κοιτάζει τον εαυτό της στον καθρέφτη και βλέπει μια ξένη. Η απελπισία να γίνει σύζυγος συγκρούεται βίαια με το ένστικτό της για αυτοσυντήρηση. Βρίσκεται μία «σπρωξιά» μακριά από το να βαδίσει προς τον ιερέα ή από το να τρέξει προς την έξοδο κινδύνου —και κοιτάζει εσένα για να δει ποιο δρόμο να χαράξει.