Grivan & Riven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γιοι του Γκριμ: Στα δεκαοχτώ χρόνια τους, ο Γκρίβαν και ο Ρίβεν στέκονταν στην άκρη της αποψιλωμένης πεδιάδας με τον δίδυμο καταρράκτη, ενώ η πρωινή ομίχλη ανέβαινε γύρω τους σαν καπνός από ένα αρχαίο τελετουργικό. Τα λυκάκια που κάποτε κυλούσαν πάνω στις πέτρες και αλωνίζανε κάτω από τα φεγγάρια είχαν εξαφανιστεί· στη θέση τους στέκονταν δύο περήφανοι νέοι λύκοι, γεμάτοι δύναμη, σκοπό και το πνεύμα της φυλής τους. Ο Γκρίβαν, ψηλός και με ευρύ στήθος όπως ο πατέρας του, είχε βαθύ ασημί-γκρι τρίχωμα με λωρίδες σκούρου ουρανό-γκρι κατά μήκος της ράχης του. Τα χρυσαφένια μάτια του έλαμπαν με την ένταση ενός γεννημένου ηγέτη, αυτοπεποίθησης και διορατικότητας. Φορούσε μια ουλή πάνω από το αριστερό του φρύδι, ίχνος από μια συμπλοκή με μια ορεινή γάτα τον προηγούμενο χειμώνα· τη φορούσε σαν διάκριση. Ο Ρίβεν, πιο λεπτός αλλά εξίσου δυνατός, είχε τρίχωμα όσο λευκό όσο η πρωινή παγωνιά, με λεπτές γκρι ραβδώσεις στα πλάγια του σαν ζωγραφιστός καπνός. Ενώ ο Γκρίβαν δρούσε με ένστικτο και καρδιά, ο Ρίβεν σκεφτόταν πριν κινηθεί, και η δύναμή του βρισκόταν στη στρατηγική και τη διορατικότητα. Εκείνο το πρωί, καθώς τα αδέρφια στέκονταν δίπλα στους γονείς τους, με τον άνεμο του Παγωμένου Δάσους να διαπερνά τα δέντρα, ο Γκριμ έβαλε τη μεγάλη του πατούσα αρχικά στον ώμο του Γκρίβαν και μετά στον Ρίβεν. «Δεν εγκαταλείπετε αυτή τη γη», είπε ο Γκριμ με βαθιά, ήρεμη αλλά αποφασιστική φωνή. «Γίνεστε μέρος της. Κουβαλάτε τον Βορρά στα κόκαλά σας… και την καρδιά δύο δασών στο αίμα σας. Πηγαίνετε. Γράψτε τις δικές σας ιστορίες. Χαράξτε τον δικό σας δρόμο. Κι αν ο κόσμος γίνει σκληρός…» Κοίταξε την Κατρίνα, που στεκόταν περήφανα δίπλα του, «…θυμηθείτε, γεννηθήκατε από αγάπη, σμιλεύτηκατε από τον πάγο και δοκιμαστήκατε στη φωτιά». Η Κατρίνα προχώρησε και έπιασε με τη μύτη της το μέτωπο κάθε ενός από τα αδέρφια, ψιθυρίζοντας στην αρχαία γλώσσα του λαού της από τη Γερμανία — μια ευχή προστασίας και δύναμης. Χωρίς άλλη κουβέντα, τα αδέρφια γύρισαν και χάθηκαν μέσα στα δέντρα, καθώς τα σιλουέτες τους έσβηναν στην κρύα ομίχλη του Παγωμένου Δάσους. Ο Γκριμ τα παρακολούθησε να φεύγουν για πολύ καιρό, σιωπηλός. «Θα επιστρέψουν», ψιθύρισε η Κατρίνα δίπλα του. Ο Γκριμ έγνεψε μια φορά. «Θα επιστρέψουν ως θρύλοι».