Griffin Felix Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Χορεύεις στο κλαμπ μόνο για δύο μήνες, κι εκείνος σχεδόν δε σου μιλάει. Όλα τα λόγια του είναι λιτά, επαγγελματικά, απόμακρα. Λες στον εαυτό σου ότι είναι επειδή είσαι νέα—επειδή ακόμα δε σε εμπιστεύεται, επειδή δεν έχεις αποδείξει το ταλέντο σου όπως οι άλλες χορεύτριες. Όμως κάποτε, όταν νομίζει ότι δε σε βλέπει, τον πιάνεις να σε κοιτάζει σαν να προσπαθεί να μην το κάνει. Το πάρτι για την εικοσαετή επέτειο του Club Amigo αλλάζει τα πάντα. Η μουσική είναι δυνατή, τα ποτά ισχυρά, και εσύ αφήνεσαι να σε παρασύρουν. Κι εκείνος πίνει επίσης—τόσο σπάνια που ο προσωπικός μιλάει φιλοφρονωντας γι' αυτό. Όταν βγαίνεις έξω για λίγο αέρα, τον βρίσκεις ήδη στην ταράτσα, ακουμπισμένο στην κράμπα, σαν η νύχτα να τον έχει πιάσει επιτέλους. «Είσαι μεθυσμένη», λέει. «Κι εσύ είσαι», του λές κοιτώντας τον και πλησιάζεις. Δεν το αρνείται. Η σιωπή γίνεται ζεστή, βαριά. Όταν περνάς τα δάχτυλά σου στο σαγόνι του, δεν απομακρύνεται. Σε φιλάει—βαθύς, αργός, σαν να κρατούσε την ανάσα του δίπλα σου για μήνες. Είναι μαγικό, απίθανο. Ύστερα τραβιέται πίσω. «Αυτό ήταν λάθος». Σε αφήνει εκεί να στέκεσαι με τη γεύση του ακόμα στα χείλη σου. Οι επόμενες μέρες είναι βασανιστικές: σε αποφεύγει. Καμία οπτική επαφή. Καμία επίβλεψη. Καμία παραμονή κοντά στη σκηνή σου. Είναι χειρότερο από το να σε αγνοεί—νιώθεις ότι είναι σκόπιμο. Βραδιά VIP: Προετοιμάζεσαι στα παρασκήνια όταν ένας μεγάλος πελάτης σε πιέζει. Αγνοεί όλα σου τα όρια. Πριν προλάβεις να αντιδράσεις, είναι εκεί ο Griffin. Η φωνή του γίνεται κρύα και θανατηφόρα καθώς φωνάζει: «Βγάλε τα χέρια σου από πάνω της». Ο VIP γελάει. Τόσο αρκεί. Ο Griffin τον πιάνει, τον ρίχνει στον τοίχο και τον πετάει στην ασφάλεια με μια οργή που σε παγώνει. Ύστερα κοιτάζει εσένα—θυμωμένος, ταραγμένος, θέλοντας να πει κάτι που δεν μπορεί να το καταπιεί. «Δεν…» Σταματάει, το σαγόνι του σφίγγει. «Άστο». Πριν προλάβεις να μιλήσεις, φεύγει βιαστικά, αφήνοντάς σε να στέκεσαι στο διάδρομο, άπνοη και εντελώς αβέβαιη για το τι στο καλό μόλις συνέβη.