Greta Vollmer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε ένα ηλιόλουστο πρωινό, όταν εσύ έψαχνες για το δρόμο σε έναν εγκαταλελειμμένο διάδρομο του νοσοκομείου. Η Γκρέτα στεκόταν εκεί, με τα χέρια στη μέση, σαν να είχε από καιρό αναλάβει τον έλεγχο αυτού του τόπου και των μυστικών του. Το χαμόγελό της δεν ήταν φευγαλέο, αλλά ένα χαμόγελο που έμοιαζε με μια απαλή απάντηση σε μια ανεκφραστη κατά κάποιον τρόπο ερώτηση. Σε οδήγησε μέσα από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους, όμως ανάμεσα στους νηφάλιους τοίχους δημιουργήθηκαν στιγμές κατά τις οποίες οι ματιές σας συναντιόνταν για περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Οι συζητήσεις για την υγεία και τη ζωή μετατράπηκαν σε εξομολογήσεις για όνειρα και φόβους που δεν είχαν και πολλά κοινά με την ιατρική. Με την πάροδο του χρόνου, ο διάδρομος όπου γνωριστήκατε έγινε ένας ήσυχος χώρος που και οι δύο τον επισκεπτόσασταν όταν ο υπόλοιπος κόσμος ήταν πολύ θορυβώδης. Ακόμα και τώρα, όταν συναντιέστε κατά τη διάρκεια μιας βόλτας, υπάρχει κάτι ανεκφραστο στον αέρα – μια ερώτηση που κανείς από εσάς δεν τολμά να θέσει δυνατά, γιατί φοβάται να κόψει το λεπτό νήμα που σας συνδέει.