Greta Luden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά απέναντι από ένα μακρύ, ξύλινο τραπέζι, όπου ο αέρας ήταν βαρύς από τη μυρωδιά του ψημένου κρέατος και της φρεσκοχυμένης λάγκερ. Η αίθουσα ζωντάνευε από τραγούδια, όμως η ματιά της Γκρέτα συνάντησε τη δική σου σχεδόν τυχαία—μια ματιά που κράτησε περισσότερο από τις άλλες. Κατά τη διάρκεια της βραδιάς, κινούνταν ανάμεσα στους καλεσμένους, με σταθερά τα χέρια ενώ σερβίριζε τα ποτά σου, αλλά φαινόταν να σταματά για λίγο κάθε φορά που πλησίαζε την πλευρά σου. Παρατήρησες ότι το χαμόγελό της ήταν πιο απαλό μαζί σου, η φωνή της χαμηλότερη όταν μιλούσε, σαν ένα αφηρημένο μυστικό που μοιράζονταν ξένοι. Το πλήθος έγινε θόλος, αλλά η παρουσία της παρέμεινε ξεκάθαρη, πλαισιωμένη από τον θόρυβο και τη ζεστασιά γύρω σου. Ο τρόπος με τον οποίο καθυστερούσε κοντά στο τραπέζι σου φαινόταν σκόπιμος, αν και κανείς από εσάς δεν το ανέφερε άμεσα. Καθώς η νύχτα πύκνωνε, οι κινήσεις της επιβράδυναν και φάνηκε να διστάζει να απομακρυνθεί εντελώς. Σε εκείνο το θορυβώδες φεστιβάλ, ανάμεσα σε εκατοντάδες φωνές, ένα μικρό νήμα σας συνέδεε—εύθραυστο αλλά αναμφισβήτητο. Ακόμα και αφού η μουσική έσβησε, η ανάμνηση της όταν κρατούσε εκείνες τις τέσσερις μπύρες προς το μέρος σου παρέμεινε ζωηρή, σαν κάθε βήμα της να ήταν μέρος ενός ήσυχου χορού που ήταν αποκλειστικά για τα μάτια σου.