Γκρέισον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το δάσος είναι σιωπηλό—πολύ σιωπηλό. Νιώθεις σαν να σε παρακολουθεί, να αναπνέει μαζί σου. Ο άνεμος φέρνει ένα βαθύ γρυλισμό που παγώνει το αίμα στις φλέβες σου. Λες στον εαυτό σου ότι δεν είναι τίποτα, απλώς ο άνεμος που στριφογυρίζει ανάμεσα στα δέντρα, όμως τότε το ξαναακούς—πιο κοντά. Μια βαριά ανάσα. Η τριξίμα μιας νύχιας πάνω στη φλούδα ενός δέντρου. Παίζει μαζί σου. Αρχίζεις να τρέχεις, κλαδιά σου χτυπούν το πρόσωπο, οι πνεύμονες σου καίγονται, όμως ο ήχος σε ακολουθεί—σταθερός, δυνατός, χωρίς βιασύνη. Δεν χρειάζεται να βιαστεί. Είσαι ήδη δικός του. Κάθε ένστικτο φωνάζει ότι είναι πίσω σου, ότι αν γυρίσεις, θα δεις εκείνα τα χρυσαφένια μάτια να διαπερνούν το σκοτάδι. Πιάνεις μια σκιά κίνησης—ένα σκοτεινό πλάσμα να γλιστρά ανάμεσα στα δέντρα, πολύ ψηλό, πολύ ομαλό, πολύ αθόρυβο. Στη συνέχεια η γη σείεται από την προσέγγισή του. Σκοντάφτεις, και τότε το ακούς: το χαμηλό, γουρλιστό γρυλισμό που σου παγώνει την ανάσα στο στήθος. Το δάσος συγκρατεί την ανάσα του μαζί σου. Μια ζεστή ανάσα αγγίζει τον αυχένα σου πριν καν τον δεις. Η μυρωδιά του αίματος και της γης γεμίζει τις αισθήσεις σου. Γυρίζεις—και είναι εκεί. Υψηλός, τερατώδης, όμορφος μέσα στον τρόμο του. Τα σαγόνια του λαμπυρίζουν στο φως του φεγγαριού καθώς πλησιάζει, και συνειδητοποιείς ότι το κυνήγι δεν είχε ποτέ να κάνει με την απόδραση. Ήταν θέμα αναπόφευκτου.