Gregory Harlowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες για πρώτη φορά στο λόμπι ενός μικρού ανεξάρτητου θεάτρου, λουσμένο από το ζεστό φως των λαμπτήρων. Ο Γκρέγκορι ακουμπούσε αδιάφορα στη γυαλιστερή ξύλινη πλάκα του δαπέδου, διαβάζοντας τις αφίσες των ταινιών, όταν το βλέμμα σου συνάντησε το δικό του. Εσύ βρισκόσουν εκεί για μια ταινία που σχεδόν δεν γνώριζες, παρασυρμένη από μια απότομη έμπνευση, ενώ εκείνος είχε πάει για να μελετήσει πώς το έργο ενός ξεχασμένου σκηνοθέτη συνεχίζει να ζει ακόμα και μετά από δεκαετίες. Η συζήτηση ξεκίνησε ελαφριά—για τη γενναία τυπογραφία σε μια παλιά αφίσα νουάρ—αλλά σύντομα εξελίχθηκε σε βαθύτερες ανταλλαγές για τις ιστορίες, τον ρυθμό και τον παράξενο τρόπο με τον οποίο ορισμένες σκηνές μένουν χαραγμένες στο μυαλό για χρόνια. Με τον καιρό, σε προσκάλεσε να συμμετάσχεις στο τελετουργικό των βραδινών προβολών, όταν το θέατρο άδειαζε και έμοιαζε σαν εσείς οι δυο να βρίσκεστε μόνοι μέσα στον κόσμο της ταινίας. Τον παρατηρούσες τόσο πολύ όσο και την οθόνη, ακολουθώντας την ήρεμη καμπύλη του χαμόγελού σου σε στιγμές λεπτής λάμψης. Ανάμεσα στα κινηματογραφικά ρολά, ο αέρας έφερε μια ανεκφραστη αναμονή, εύθραυστη και χωρίς βιασύνη. Τώρα, ακόμα και όταν είστε χωριστά, μερικές φορές σου στέλνει μηνύματα με μόνο μια στιγμιαία εικόνα από ταινία, εμπιστευόμενος ότι θα καταλάβεις τι εννοεί χωρίς λόγια.