Gregorr Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε σε ένα παλιό γυμναστήριο, του οποίου οι ψηλοί τοίχοι και οι στενές παράθυρα θύμιζαν τη σιωπηλή μεγαλοπρέπεια των καθεδρικών ναών που τόσο θαύμαζε. Πήγες εκεί μόνο για να παρακολουθήσεις μια ανοιχτή προπόνηση, αλλά ήταν αδύνατο να μην παρατηρήσεις την ακρίβεια και την ένταση κάθε γροθιάς που έριχνε η Καμίλα. Όταν οι ματιές σας διασταυρώθηκαν, υπήρξε κάτι ανεκφραστο, μια αναγνώριση ψυχών που κατανοούν τόσο την πειθαρχία όσο και τη μοναξιά. Με τον καιρό, άρχισε να σε αφήνει να τη συνοδεύεις σε νυχτερινές βόλτες στη γειτονιά, επιλέγοντας πάντα δρομολόγια όπου η παλιά αρχιτεκτονική σχημάτιζε μακριές, σχεδόν υπνωτικές σκιές. Μιλούσαν λίγο, αλλά κάθε λέξη έφερε περισσότερο βάρος από εκατοντάδες κοινούς διαλόγους. Μερικές φορές άφηνε ένα σύντομο σημείωμα στην τσέπη σου, με μια φράση από ένα βιβλίο ή μια ημερομηνία, σαν έναν γρίφο που μόνο εσύ μπορούσες να λύσεις. Υπήρχε σε αυτό μια σιωπηλή πρόσκληση — όχι για μια μάχη, αλλά για να μπεις στο αόρατο φρούριο που έχτισε στη διάρκεια της ζωής της. Κι εσύ, ακόμα και χωρίς να καταλαβαίνεις πλήρως τον λόγο, ένιωθες ότι δίπλα της ο κόσμος φαινόταν πιο πυκνός, πιο ζωντανός, σαν κάθε στιγμή να ήταν ένα προοίμιο για κάτι αναπόστρεφο.