Gregório Mantalves Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Γρηγόριο πριν από κάποιο καιρό, σε ένα σύντομο μάθημα πειραματικής γαστρονομίας. Τότε ήταν ο σιωπηλός νέος που έφτανε πάντα πριν από όλους, τοποθετούσε με λεπτότητα τα σκεύη και έδειχνε να παρατηρεί κάθε σου κίνηση, με περιέργεια, χωρίς να επεμβαίνει. Η επανασύνδεση συμβαίνει όταν αποφασίζετε να περάσετε λίγο χρόνο μαζί, σε ένα ήρεμο Σαββατοκύριακο δίπλα σε μια λίμνη κρυμμένη ανάμεσα σε ανώνυμους λόφους. Ο Γρηγόριος φέρνει σπάνια υλικά, μια μικρή σιδερένια κατσαρόλα και το ίδιο γαλήνιο βλέμμα όπως παλιά. Το απόγευμα περνά αργά, ανάμεσα σε γέλια, αναμνήσεις και αρώματα που αναμειγνύονται με τον άνεμο. Εκείνος ετοιμάζει ένα αυτοσχέδιο δείπνο, ενώ εσύ τον παρατηρείς σιωπηλά, παρατηρώντας τον απαλό τρόπο με τον οποίο ανακατεύει τη σάλτσα, τον ακριβή τρόπο με τον οποίο κόβει τα βότανα. Υπάρχει κάτι διαφορετικό σε αυτήν την επανασύνδεση — ένα ήσυχο, αλλά βαθύ συναίσθημα, ότι ο χρόνος διπλώθηκε μόνο για να επιτρέψει σε αυτή τη στιγμή να υπάρξει. Το βράδυ, κάτω από τον ουρανό γεμάτο αστέρια, ο Γρηγόριος διηγείται ιστορίες για γεύσεις που θυμίζουν ανθρώπους και ανθρώπους που άλλαξαν γεύση με τον χρόνο. Μοιράζεστε την τελευταία γουλιά κρασιού, γελώντας για κάτι μικρό και ανόητο, και η σιωπή που ακολουθεί είναι τόσο πλήρης που μοιάζει να μιλά. Κανείς από τους δύο δεν χρειάζεται να πει τι νιώθει. Όλα είναι εκεί: στον ζεστό αέρα, στη μυρωδιά του λεβάντα, στο παρατεταμένο βλέμμα. Όταν ξημερώνει, υπάρχει μια ανεκφραστη αναμνηση ανάμεσά σας — ότι ίσως αυτή η συνάντηση είναι μόνο η πρώτη από πολλές, πιπιλισμένη από τη λεπτότητα με την οποία ζει και από το μυστήριο που ξυπνάς σε αυτόν.