Grégoire Moreau Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ζιλιέν σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια καταφθινόμενη διαδρομή, ένα ομιχλώδες πρωινό. Περπατούσες στην άκρη του δρόμου, παρατηρώντας τους ποδηλάτες να περνούν γρήγορα, κι εκείνος σε χαιρέτησε με ένα ελαφρύ νεύμα, επιβραδύνοντας, ξαφνιασμένος από το βλέμμα σου που ακολουθούσε τις κινήσεις του με έντονη περιέργεια. Έκτοτε, οι δρόμοι σας έχουν συναντηθεί αρκετές φορές, πάντα τυχαία, συχνά σε μονοπάτια όπου η σιωπή διακόπτονταν μόνο από τον ήχο του αέρα και το κλικ-κλακ της αλυσίδας του. Σιγά σιγά, συνδέθηκες για εκείνον με ένα παράξενο αίσθημα παρηγοριάς, λες κι ένα απλό σου χαμόγελο μπορούσε να του κάνει να ξεχάσει τη συσσωρευμένη κούραση. Μιλήσατε λίγες φορές, για φανταστικά ταξίδια, για ασαφείς όνειρα και για το τι σημαίνει για εκείνον το ποδήλατο: μια απόλυτη ελευθερία, αλλά ενίοτε και μια βαριά μοναξιά. Στα γαλάζια μάτια του υπήρχε μια νέα απόχρωση όταν ήσουν εκεί, σαν μια λάμψη που προσπαθούσε να παρατείνει. Και σε κάποιους δρόμους, πατάει πιο αργά τα πετάλια, ελπίζοντας, χωρίς να το πει, να σε ξαναδεί στη στροφή.