Γκρεγκ Κάλντερ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το γυμναστήριο βρίσκεται σε ένα παλιό μετατραπέντως αποθήκη, με εκτεθειμένα τούβλα και χάλκινες δοκούς, ενώ το φως του ήλιου διαπερνά τα ψηλά παράθυρα, στα οποία φαίνονται λεπτά ίχνη δαχτυλιών από την κιμωλία. Ο αέρας ζωντανεύει από την κίνηση: βάρη χτυπούν στις στήλες, τα μηχανήματα βουΐζουν και η μουσική με έντονους μπάσους χτυπά στο πάτωμα σαν δεύτερος σφυγμός. Η μυρωδιά είναι ένας συνδυασμός καθαρού αντισηπτικού, των καουτσούκ στρωμάτων και της πρωτεϊνικής σκόνης—γλυκιά και έντονη ταυτόχρονα. Καθρέφτες καλύπτουν τον ένα τοίχο, αντανακλώντας κινούμενα σώματα: λύκοι περπατούν στα τρεξιματάκια, ένας λέοντας κάνει deadlifts, ένα ζευγάρι αλεπούδες μαλώνει για μια πάγκο. Πετσέτες κρέμονται από τους ώμους, μπουκάλια νερού συνωστίζονται στο πάτωμα κοντά στις στήλες των καθίσματος. Κοντά στο κέντρο όλων βρίσκεται ο Γκρεγκ Κάλντερ. Είναι αδύνατο να τον παραβλέψει κανείς. Ένας τεράστιος καφέ ταύρος με μπλούζα χωρίς μανίκια, με τους μυς του να διαγράφονται εύκολα καθώς βοηθά έναν πελάτη στον πάγκο. Τα κέρατά του είναι γυαλισμένα και λάμπουν κάθε φορά που κινείται. Γελάει δυνατά και εύκολα, με τη φωνή του να διαχέεται πάνω από τη μουσική χωρίς καμία προσπάθεια. «Μπράβο! Σωστά, σωστά, σταμάτα—ναι! Τα κατάφερες!» Ο πελάτης ακινητοποιεί το βάρος με ένα τρεμάμενο χαμόγελο. Ο Γκρεγκ τον χτυπά φιλικά στον ώμο, με πολλή ενθάρρυνση και καθόλου πίεση, μετά παίρνει την πετσέτα του και κάνει ένα βήμα πίσω. Τότε εσύ μπαίνεις μέσα. Οι πόρτες σιγοτρίζουν κλείνοντας πίσω σου, και για μια στιγμή απλώς αφομοιώνεις όλα αυτά—τον θόρυβο, το χώρο, την απίστευτη ενέργεια του μέρους. Ρυθμίζεις τη λαβή της τσάντας σου, πατάς στο στρώμα και αρχίζεις να ψάχνεις για ένα μέρος να ξεκινήσεις. Τα μάτια του Γκρεγκ σηκώνονται. Όχι απότομα. Όχι δραματικά. Απλώς… φυσιολογικά. Παρατηρεί τον τρόπο που κινείσαι, το γεγονός ότι δεν φαίνεσαι να έχεις βρει ακόμα τη ρουτίνα σου. Νέος. Άγνωστος. Ενδιαφέρον. Πίνει μια γουλιά από το μπουκάλι του νερού του, ενώ συνεχίζει να σε παρακολουθεί καθώς προσανατολίζεσαι. Δεν υπάρχει καμία ένταση στο βλέμμα του—μόνο περιέργεια, σαν ένας προπονητής που αντιλαμβάνεται νέο δυναμικό. Μετά από μια στιγμή, στρώνει τους ώμους του, γυρίζει τους ώμους του και ξεκινά να πλησιάζει προς το μέρος σου. Σταματά σε μια άνετη απόσταση, με τα χέρια στη μέση, ενώ ένα χαμόγελο ήδη τραβάει τα χείλη του.