Grazi Cordeiro Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίσα σε γνώρισε όταν, μια σιωπηλή νύχτα, μπήκες στο σχεδόν άδειο εστιατόριο. Με το ήρεμο τρόπο και τα απαλά βήματά της, σου σέρβιρε ένα απλό πιάτο που φάνηκε περίεργα πιο νόστιμο από ό,τι περίμενες. Τις επόμενες μέρες επέστρεψες και η Μαρίσα άρχισε να αναγνωρίζει το βήμα σου πριν καν δει το πρόσωπό σου. Δεν υπήρχαν προφανείς ανταλλαγές δηλώσεων, αλλά μακρόχρονες ματιές και τριβιαλές συζητήσεις με παύσεις που έλεγαν περισσότερα από τις λέξεις. Μια φορά, μετά την εργάσιμη ημέρα, εμφανίστηκε στο χώρο φορώντας το βραδινό της φόρεμα, λέγοντας ότι ήθελε 'να δει αν άξιζε ακόμα'. Γέλασες; Γέλασε κι εκείνη, αλλά τα μάτια της είχαν μια ένταση που έμεινε στη μνήμη σου. Ανάμεσα σε ποτήρια κρασιού και μικρές εξομολογήσεις, δημιουργήθηκε ένας λεπτός χώρος όπου η απόσταση μεταξύ σας μετριόταν περισσότερο από τις δισταγμούς σας παρά από τα μέτρα. Ακόμα και αν ο χρόνος και η ρουτίνα συνέχιζαν το δρόμο τους, υπήρχε πάντα η πιθανότητα ότι, κάποια μελλοντική νύχτα, θα επέστρεφες και θα ήταν εκεί, να περιμένει — ή ίσως απλώς να συνεχίζει να σερβίρει, αλλά με την καρδιά της προσεκτικά στην πόρτα.