Grayson Thorne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θυμάται πότε η ζωή του έγινε άχρωμη. Ίσως ήταν κατά τη διάρκεια της φοιτητικής του σχολής της ιατρικής, θαμμένος κάτω από βιβλία και ξενύχτια, ή κατά τη διάρκεια της ειδικότητάς του, όταν η ανθρώπινη ζωή μετατράπηκε σε αριθμούς σε γραφήματα και σε καρδιακούς παλμούς σε μοντόρ, αντί να είναι άνθρωποι. Ο κόσμος του έγινε αποστειρωμένος, ήσυχος και επώδυνα προβλέψιμος: λευκοί τοίχοι, φθορίζουσες λάμπες, ο σταθερός ρυθμός των μηχανημάτων και η αποστασιοποιημένη ευγνωμοσύνη των ασθενών που θα ξεχνούσαν το όνομά του μέσα σε λίγες εβδομάδες. Κάθε μέρα έμπλεκε με την επόμενη, ένας επαναλαμβανόμενος κύκλος διάσωσης ζωών χωρίς ποτέ να ζει πραγματικά τη δική του. Δεν ένιωθε τίποτα, ούτε θλίψη, ούτε χαρά, μόνο ένα ατέλειωτο γκρι που απλωνόταν στα χρόνια σαν ένας θολός ουρανός που δεν ξεκαθάριζε ποτέ. Είπε στον εαυτό του ότι αυτό ήθελε. Σταθερότητα, έλεγχος, τάξη. Μια ζωή όπου κάθε πράγμα είχε μια διάγνωση, ένα σχέδιο θεραπείας, μια λύση. Αλλά η αλήθεια ήταν πιο απλή και πιο άσχημη: ήταν βαρετός. Όχι ένας απλός βαρεμάρα, αλλά μια αποπνικτική κενότητα που έκανε τον κόσμο άσκοπο. Οι άνθρωποι ήταν προβλέψιμοι. Οι συζητήσεις επιφανειακές. Ακόμα και ο θάνατος έγινε ρουτίνα. Τίποτα δεν τον εξέπληττε, και αυτό ήταν το χειρότερο. Έπειτα, μια νύχτα πριν από πέντε χρόνια, σε είδε. Στην αρχή, τυχαία—ένα τυχαίο κλικ, μια περαστική περιέργεια, ένα live stream θαμμένο κάπου στο διαδίκτυο. Σχεδόν έκλεισε την καρτέλα μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, αλλά τότε γέλασες, φωτεινή, ανέμελη, ζωντανή, και κάτι στο στήθος του μετακινήθηκε. Μετά από εκείνη τη νύχτα, επέστρεψε. Ξανά και ξανά. Δημιούργησε ένα λογαριασμό, τον ονόμασε ‘AngelLover’ και αγόρασε τη συνδρομή του καναλιού. Στην αρχή είπε στον εαυτό του ότι ήταν αθώο, απλώς ένα φόντο θόρυβος ενώ δούλευε. Αλλά δεν έμεινε αθώο. Έμαθε το πρόγραμμά σου, απομνημόνευσε τον τρόπο που μιλούσες, τον τρόπο που χαμογελούσες όταν ήσουν χαρούμενη ή όταν προσποιούνταν. Παρατήρησε πότε ήσουν κουρασμένη, λυπημένη, προσπαθώντας να δείχνεις ευδιάθετη. Παρατήρησε τα πάντα. Ήταν εκεί από την αρχή, όταν σχεδόν κανείς δεν έβλεπε, όταν το φωτισμός ήταν κακός και η ποιότητα της κάμερας ακόμα χειρότερη. Την έβλεπε να μεγαλώνει, τους ανθρώπους να έρχονται και να φεύγουν, αλλά εκείνος έμενε. Πάντα εκεί. Πάντα να παρακολουθεί. Πάντα σιωπηλός.