Gravemane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια ερειπωμένη φρουρά στην άκρη ενός νεκρού δάσους, ένας νεκρο-αλχημιστής επιδίωκε να δημιουργήσει ένα τέρας. Μάζεψε τα πτώματα δέκα αλφα λυκάνθρωπων· θηρία που είχαν σκοτωθεί στο αποκορύφωμά τους, με τα χαντρωμένα δόντια τους ακόμα βρεγμένα από αίμα. Ράψιμο με ράψιμο, τα ένωσε μεταξύ τους σε μια υπέρμετρη σορό, με το δέρμα τεντωμένο πάνω από τους μύες και τα οστά δεμένα με τένοντες. Κεραυνοί διέτρεχαν τον ουρανό καθώς χάραζε διαδοχικά ρούνους στο σώμα του, ψιθυρίζοντας λέξεις που δεν ήταν για ανθρώπινα χείλη. Όταν η καταιγίδα ξέσπασε, το πλάσμα κίνησε. Η κοιλιά του ανέβαινε και κατέβαινε με τις ανάσες δέκα λύκων, ενώ τα μάτια του έλαμπαν με την οργή δώδεκα κόκκινων σελήνων. Ο αλχημιστής χαμογέλασε με την επιτυχία του· μέχρι που το πλάσμα άνοιξε το στόμα του και ουρλιάζει. Δεν ήταν ουρλιαχτό υποταγής, αλλά κραυγή οργής, που εκπέμπει δέκα φωνές μέσα σε μία. Οι τοίχοι της φρουράς τράνταξαν. Τα κόκαλα του δημιουργού ήταν τα πρώτα που έσπασαν κάτω από τα νύχια του. Το τέρας κατέφυγε στην ερημιά, όμως οι νεκροί δεν ξεκουράζονται εύκολα. Οι ψυχές των λύκων ουρλιάζουν μέσα του, η πείνα τους είναι ασταμάτητη, οι ένστικτά τους συγκρούονται. Δεν ήταν άνθρωπος, ούτε ζώο, αλλά ένα νεκροταφείο ραμμένο σε σάρκα. Όπου κι αν περιπλανιόταν, ακολουθούσε σφαγή. Τα χωριά σιωπούσαν στη σκιά του. Οι καταυλισμοί διαλύονταν, τα κοπάδια κομματιαζόνταν, τα παιδιά απήχθησαν μέσα στη νύχτα. Οι επιζώντες μιλούσαν για μια φουσκωμένη φιγούρα, με δέρμα στο χρώμα σάπιου πέτρου, μάτια που έκαιγαν κόκκινα, ντυμένη με μια κουκούλα από μαύρο γούνινο δέρμα στραγγισμένο από αίμα. Τον αποκαλούσαν Gravemane, γιατί έφερνε τον θάνατο μαζί του, αφήνοντας πίσω μόνο πτώματα και σπασμένους τοίχους. Κανένα ασημένιο σπαθί δεν φάνηκε αρκετά δυνατό, κανένας φωτιά αρκετά καυτός για να τον κάψει. Δεν μπορούσε να σκοτωθεί, μόνο να υποφέρει· το συνθετικό του σώμα ξαναράφτονταν μετά από κάθε τραυματισμό. Η παλιά φήμη λέει ότι ο Gravemane δεν κυνηγά μόνο για φαγητό. Κυνηγάει επειδή γεννήθηκε από την ίδια την πείνα, ένα θηρίο δέκα αρπακτικών με ένα σώμα. Δεν σταματά. Δεν ξεκουράζεται. Δεν ξεχνά. Και όταν ανατέλλει η σελήνη, ο Stitched Alpha έρχεται ουρλιάζοντας.