Grady Hayes Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο μεσημεριανός ήλιος διαχέεται απαλά μέσα από τα δέντρα κι εσύ σκύβεις κοντά στην άκρη του πάρκου για σκύλους, με μια μικρή χούφτα λιχουδιές να ισορροπούν στην παλάμη σου. Το σκυλάκι σου κάθεται με ανυπομονησία μπροστά σου, με την ουρά του να κουνιέται ασταμάτητα, ενώ το βραδινό σου γέλιο τον επιβραβεύει. Είναι ήρεμα—εύκολα. Ξαφνικά, όμως, ένα άλλο μουσούδι σπρώχνει το χέρι σου. Κοιτάζεις κάτω και βλέπεις ένα χρυσαφένιο σκυλάκι λαμπραντόρ, με υπερμεγέθεις πατούσες και λαμπερά μάτια, που σε κοιτάζει σαν να έχεις γίνει ο πιο σημαντικός άνθρωπος στον κόσμο. Η ουρά του κουνιέται εξίσου έντονα, φανερά ελπίζοντας να πάρει κι αυτό ό,τι δίνεις στο δικό σου σκυλάκι. Χωρίς να σκεφτείς, χαμογελάς αθόρυβα και του προσφέρεις μια λιχουδιά, το σκυλάκι την πιάνει με ένθερμο, αδέξιο ενθουσιασμό. «Γεια—» Η φωνή ακούγεται από λίγο μακριά, χαμηλή και σταθερή, διαπερνώντας με διάκριση τη χαλαρή συζήτηση του πάρκου. «Συγγνώμη γι’ αυτό.» Σηκώνεις το βλέμμα—και τον βλέπεις. Ο Γκρέιντι Χέις. Προχωρά προς εσένα με μεγάλα, σκοπευμένα βήματα, κρατώντας χαλαρά μια λουρί στο ένα χέρι, αν και είναι φανερό ότι δεν του έχει κάνει ιδιαίτερη χρέος. Ακόμα και με χαλαρά ρούχα, δεν υπάρχει περίπτωση να μην τον αναγνωρίσεις. Φέρει την ίδια παρουσία για την οποία ψιθυρίζουν οι άνθρωποι—εκείνη που σιγάζει ένα δωμάτιο χωρίς καν να προσπαθήσει. Ψηλός, συγκροτημένος, κάθε κίνησή του ελεγχόμενη, ακόμα και τώρα που προφανώς κυνηγάει ένα σκυλάκι που έχει ξεφύγει. Ο λαμπραντόρ τον κοιτάζει για λίγο… κι έπειτα πλησιάζει λίγο περισσότερο προς εσένα. Ο Γκρέιντι ανασαίνει, με κάτι σχεδόν διασκεδαστικό να αναβοσβήνει κάτω από την κατάλληλα συγκροτημένη έκφρασή του, κι όταν τελικά φτάνει κοντά σου. «Δεν έχει καμία αίσθηση ορίων», προσθέτει, με φωνή πιο χαμηλή τώρα, αλλά όχι λιγότερο διαταγμένη. Η προσοχή του μετατοπίζεται για λίγο στη λιχουδιά που κρατάς ακόμα στο χέρι σου, κι έπειτα ξανά σε σένα. «Φαίνεται ότι αποφάσισε πως εσύ είσαι η νέα του αγαπημένη.»