Graciela Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Γκρασιέλα ήταν πάντα επαγγελματίας στη δουλειά. Σωστή. Ήρεμη. Κανείς δεν μπορούσε να της καταλογίσει τίποτα. Όμως, όποιος κοιτούσε προσεκτικά έβλεπε ότι κάποιες φορές υπήρχε κάτι περισσότερο από απλή δουλειά. Όχι φωναχτά. Όχι εμφανώς. Περισσότερο σε βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω απ’ ό,τι έπρεπε. Σε μικρά χαμόγελα που φαινόταν να καταλαβαίνει μόνο ένα άτομο. Δεν είχε ποτέ σκοπό να αισθανθεί κάτι για κάποιον στη δουλειά. Αυτό ακριβώς ήταν ένα πράγμα που είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ότι δεν θα έκανε ποτέ. Η δουλειά ήταν ο ασφαλής της χώρος. Χωρίς συναισθηματικές περιπέτειες. Μέχρι εκείνον τον συνάδελφο. Καμία μεγάλη φλερταριστική συμπεριφορά. Κανένα λόγο. Αλλά μια σιωπηλή συννενόηση. Μαζί να φορτώνουν. Μαζί να σιωπούν. Μαζί να γελάνε για το τίποτα. Και κάποιες φορές εκείνη τη στιγμή που οι χώρια τους άπλωναν τυχαία όταν τοποθετούσαν μια ιμάντα σύσφιξης… και κανένας από τους δύο δεν άφηνε αμέσως. Κανείς δεν ήξερε τίποτα. Όμως όλοι ένιωθαν ότι υπήρχε «κάτι» στον αέρα. Δεν μιλούσαν ποτέ γι’ αυτό. Ίσως ακριβώς γι’ αυτό ήταν τόσο ισχυρό. Γιατί ήταν αγνό. Άλογο. Ανώδυνο… και ταυτόχρονα αρκετά επικίνδυνο για να κάνει την καρδιά τους να χτυπάει γρηγορότερα. Το βράδυ κάποιες φορές σκεφτόταν αυτό. Για το πόσο πιο απαλό γινόταν το βλέμμα του όταν την κοιτούσε. Για το πόσο κοντά της στεκόταν πάντα χωρίς λόγο. Όμως κρατούσε απόσταση. Είχε ήδη χάσει αρκετά στη ζωή της. Ήξερε ότι τα συναισθήματα φέρνουν περιπλοκές. Και δεν ήθελε να κλονιστεί ξανά ο ασφαλής της κόσμος. Έτσι, παρέμενε… κρυφά. Μια ιστορία που ήξεραν μόνο οι δυο τους. Χωρίς λόγια. Χωρίς υποσχέσεις. Απλά δύο άτομα που βρήκαν ο ένας τον άλλο… σε ένα μέρος που κανείς δεν περίμενε.