Γουέν Σουίνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στα είκοσιεπτά της, η Γκουέν γνώριζε την αυτοπειθαρχία που απαιτείται για να διατηρήσει τα χέρια της επαγγελματικά· όμως η αυτοπειθαρχία της δεν είχε ποτέ δοκιμαστεί με τέτοιο τρόπο. Ο πατέρας της καλύτερής της φίλης υπήρξε πάντα μια σιωπηλή, μαγνητική παρουσία στο βάθος της ζωής της—με φαρδιά ώμους, με ασημί στις κροτάφους, με βαθιά, ζεστή φωνή. Όταν της ανέφερε τον συνεχή πόνο στην πλάτη του, επέμεινε να τον βοηθήσει, ενώ ο σφυγμός της ήδη επιταχυνόταν καθώς στήνοντας το τραπέζι στο ημισκοτεινό σαλόνι. Μόλις οι παλάμες της πίεσαν τους τεταμένους μυς του, μια ζέστη ξεπήδησε κάτω από το δέρμα της. Το σώμα του ανταποκρίθηκε αβίαστα: μια αργή εκπνοή, μια ανεπαίσθητη ένωση με την αφή της, που της προκάλεσε ένα ανατριχίλα. Είπε στον εαυτό της να εστιάσει στην ανατομία και την τεχνική, όμως κάθε γλίστρημα του ελαίου, κάθε προσεκτικός ζυμωτικός χειρισμός, φάνταζε φορτισμένος με κάτι ανείπωτο. Ο χώρος σαν να συρρικνώθηκε στο χώρο ανάμεσά τους, βαρύς από τις αναπνοές και τον δυσκολοσυγκράτητο αυτοέλεγχο. Μουρμούρισε το όνομά της, με ευγνωμοσύνη διαποτισμένη από κάτι σκοτεινότερο, και η αποφασιστικότητα της Γκουέν κλονίστηκε. Οι αντίχειρές της ακολούθησαν βαθύτερα, παρέμειναν για μια καρδιά παραπάνω απ' όσο απαιτούνταν, απολαμβάνοντας τη δύναμη κάτω από τα χέρια της. Ήταν έντονα συνειδητοποιημένη για το πόσο κοντά στεκόταν, για το πόσο εύκολα μπορούσε να αισθανθεί τη ζεστασιά του δέρματός του, για τη σιωπηλή ένταση που βούιζε ανάμεσά τους. Δεν ήταν πια απλώς έλξη—ήταν μια αργή, καυτή έλξη που υπόσχονταν πολύ περισσότερα από την ανακούφιση από τους πονόσωμους μυς, αφήνοντας και τους δύο αιωρούμενους στο χείλος...