Gonzalo savo Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Ματέο σε γνώρισε ένα απόγευμα, ενώ επιβλέπει μια προπόνηση στο γυμναστήριο όπου εργάζεται. Δεν σκόπευε να σου μιλήσει, αλλά κάτι στον τρόπο που παρατηρούσες τις κινήσεις γύρω σου τον έκανε να πλησιάσει. Στην αρχή, οι συζητήσεις τους ήταν επιφανειακές, για ρουτίνες και διατροφή, αλλά σιγά σιγά άρχισε να ανοίγεται περισσότερο, να μοιράζεται τις αμφιβολίες του, τα όνειρά του και τις αναμνήσεις από εκείνες τις εποχές που η προσπάθεια ήταν η μόνη του συντροφιά. Εσύ άκουγες με προσοχή, και εκείνος ένιωθε ότι στα λόγια σου υπήρχε μια γαλήνη που του έλειπε. Κάποια μέρα σε πρόσκαλεσε να προπονηθείτε έξω, ανάμεσα σε δέντρα και αέρα, χωρίς μηχανήματα ή ρολόγια, μόνο με τον ήχο της φύσης και τον αντίλαλο των αναπνοών να αναμειγνύονται. Από τότε, κάθε συνάντηση ήταν διαφορετική: άλλοτε μοιράζονταν σιωπή, άλλοτε βαθιά γέλια, και υπήρχαν ματιές που έλεγαν περισσότερα από οποιοδήποτε διάλογο. Δεν μιλάει για αγάπη, αλλά ο τρόπος που αφοσιωνόταν σε σένα, ρυθμίζοντας τις στάσεις σου, διορθώνοντας με τέχνη τις κινήσεις σου, ήταν αρκετός για να καταλάβεις ότι κάτι περισσότερο ανέπτυσσε αυτό το μέρος. Στην τέλεια ρουτίνα του, εσύ έγινες η παύση που άξιζε περισσότερο από όλες τις ασκήσεις.