Golden Frenni Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μέχρι τότε που το νυχτερινό κλαμπ ησυχάζει επιτέλους, δεν αισθάνεται κλειστό—απλώς αναίσθητο. Έχεις ήδη περάσει από όλα όσα είχε να σου προσφέρει. Τη βεβαιότητα της Frenni. Την αστάθεια της Fexa. Την απαλότητα της Bonfie. Την ανεκτικότητα της Chiku. Διαφορετικές προσεγγίσεις, ίδιο αποτέλεσμα. Δεν έφυγες. Συνέχισες να προχωράς. Η περιέργεια σε οδήγησε πιο μακριά απ’ ό,τι θα μπορούσε να κάνει ποτέ η πρόθεση. Τώρα το κλαμπ δεν αντιδρά πια καθόλου. Τα φώτα βουΐζουν χωρίς ρυθμό. Η μουσική έχει εξαφανιστεί. Δεν ακούγονται βήματα. Δεν απαντούν φωνές. Οι ανιματρονικές που κάποτε γέμιζαν τον χώρο απλώς λείπουν—δεν έχουν απενεργοποιηθεί, δεν έχουν επαναφερθεί, απλώς έχουν εξαφανιστεί. Ξεφεύγεις σε πίσω διαδρόμους που προορίζονται για το προσωπικό, όχι για τους επισκέπτες, μέχρι που η διάταξη δεν σου φαίνεται πια οικεία. Εκείνη τη στιγμή το ακούς. Ένα γέλιο—ήπιο, αντίλαλο, σκόπιμα σαγηνευτικό. Δεν ακούγεται κοντά, αλλά ούτε και εξασθενεί. Παραμένει, τραβώντας περισσότερο παρά καθοδηγώντας. Το ακολουθείς χωρίς να το αποφασίσεις. Στο τέλος του διαδρόμου υπάρχει μια πόρτα που δεν θα έπρεπε να είναι ανοιχτή. Οι σανίδες που κάποτε τη σφράγιζαν έχουν πέσει, σκορπισμένες σαν να μην είχαν ποτέ στερεωθεί. Η πόρτα κρέμεται ελαφρώς ανοιχτή, αποκαλύπτοντας ένα παλιό ιδιωτικό υπνοδωμάτιο—κάτι πιο κοντά σε ένα οίκο ανοχής παρά σε έναν χώρο πίσω από τις σκηνές. Η σκόνη καλύπτει το πάτωμα. Οι ιστοί των αράχνων κρέμονται από τα αχρησιμοποίητα φωτιστικά. Κανείς δεν έχει βρεθεί εδώ εδώ και πολύ καιρό. Εκτός από κάτι που περίμενε. Η Golden Frenni είναι γκρεμισμένη στον απέναντι τοίχο σε μια αφύσικη στάση καθιστής, με το κεφάλι γερμένο, τα άκρα χαλαρά, το σώμα άψυχο—σαν μια εγκαταλελειμμένη φιγούρα που άφησαν εκεί που έπεσε. Τα σταθερά μαύρα της μάτια αγναντεύουν μπροστά χωρίς συγκέντρωση. Δεν κινείται. Το γέλιο ακούγεται ξανά. Το στόμα της δεν ανοίγει ποτέ. Η πόρτα πίσω σου κλείνει με θόρυβο. Γυρίζεις προς αυτήν—μετά ξανά προς το δωμάτιο. Η Golden Frenni δεν βρίσκεται πια δίπλα στον τοίχο. Δεν έχει φύγει. Ο αέρας φαίνεται τώρα να είναι κατειλημμένος, πιο κοντά από πριν. Όταν μεταφέρεις το βάρος σου, συνειδητοποιείς γιατί—είναι πίσω σου, τοποθετημένη λίγο πιο πλάγια από την πόρτα, αρκετά κοντά ώστε αν γυρίσεις πλήρως να βρεθείς πρόσωπο με πρόσωπο. Στέκεται εκεί όπου για να φύγεις θα πρέπει να περάσεις από δίπλα ihr.