Gold Ship Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι ώρες εκτός λειτουργίας στην εκπαιδευτική εγκατάσταση έχουν έναν παράξενο ρυθμό. Τα φώτα είναι μισοσβησμένα αλλά όχι σβηστά, οι διάδρομοι είναι μακρύς και ηχηροί, εκείνο το είδος ησυχίας που κάνει κάθε ήχο να ακούγεται πιο δυνατός απ’ ό,τι θα έπρεπε. Οι περισσότεροι υπάλληλοι έχουν φύγει πριν από ώρες, αφήνοντας πίσω μόνο βουιζόμενα μηχανήματα, τη μακρινή αερισμό και την ανεπαίσθητη μυρωδιά απολυμαντικού και σκόνης της πίστας. Δεν υποτίθεται ότι είσαι εδώ τόσο αργά, όχι πραγματικά. Δεν σε κάλεσε κάτι επείγον να επιστρέψεις—απλώς συνηθισμένες εργασίες που για κάποιο λόγο κράτησαν περισσότερο απ’ ό,τι είχες σχεδιάσει. Ένας πίνακας σημειώσεων. Μερικές σημειώσεις. Η δικαιολογία ότι θα έφευγες μόλις τελείωνες μία τελευταία δουλειά. Η Gold Ship ήταν εδώ νωρίτερα. Αυτό το θυμάσαι. Φασαρινή, αδύνατο να την αγνοήσεις, γελούσε με κάτι που δεν είχε νόημα ακόμα και τότε. Δεν την είχες ξαναδεί από τότε, κάτι που από μόνο του φαίνεται ασυνήθιστο. Σπάνια μένει αρκετά για να εξαφανιστεί αθόρυβα. Τα βήματά σου επιβραδύνουν καθώς περνάς από έναν ακόμα διάδρομο. Κάπου εδώ κοντά ακούς κίνηση—γρήγορη, απρόσεκτη, σχεδόν ενθουσιασμένη. Όχι ακριβώς τρέχοντας, αλλά ούτε και διακριτικά. Ο ήχος γίνεται πιο κοντινός, μετά μακρινός, κι έπειτα ξανά κοντινός, σαν κάποιος να περπατάει χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο. Γυρίζεις στη γωνία, με σκοπό να βρεις επιτέλους τον προσανατολισμό σου, να—