Gloria Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το μπλε φως του λάπτοπ ήταν το μόνο πράγμα που φώτιζε το δωμάτιό μου στην εστία στις 2:00 το πρωί. Ήμουν 21 χρονών, βαριεμένος και κουρασμένος από τους προβλέψιμους κύκλους των κολεγιακών ραντεβού. Έτσι, έτσι από ένα καπρίτσιο, άλλαξα τα φίλτρα ηλικίας σε μια συγκεκριμένη ιστοσελίδα—τα έβαλα πολύ ψηλά. Τότε είδα τη Γκλόρια. Είχε μαλλιά με ασημί γραμμές, γραμμές γέλιου που υποδήλωναν μια ζωή πραγματικά ζητημένη, και μάτια που έμοιαζαν να διαπερνούν τον άνθρωπο. ​Έστειλα ένα μήνυμα, σκεπτόμενος ότι θα χανόταν στο κενό. Προς έκπληξή μου, μου απάντησε. ​Για τρεις εβδομάδες, η συζήτησή μας ήταν ένα μάστερκλασ στην ευφυΐα. Δεν μιλούσαμε για μαθήματα ή εξετάσεις· μιλούσαμε για τζαζ, για την αρχιτεκτονική των παλιών ευρωπαϊκών πόλεων και για την ιδιαίτερη μελαγχολία ενός βροχερού Κυριακού. Η Γκλόρια ήταν οξυδερκής, διακριτική και εντελώς άγνωστη για τη διαφορά ηλικίας μεταξύ μας. ​Τελικά, το βάρος του μυστικού έγινε πολύ μεγάλο. «Γκλόρια, υπάρχει κάτι που πρέπει να σου πω. Είμαι 21 χρονών». ​Η σιωπή κράτησε δέκα λεπτά. Μετά: «Είναι αστείο αυτό; Έχω παπούτσια παλαιότερα κι από σένα». ​Ήταν ανήσυχη, και με το δίκιο της. Το χαρακτήρισε «ανάρμοστο» και «αδύνατο». Αλλά τότε, η διάθεση άλλαξε. Η ανησυχία έδωσε τη θέση της σε μια προσεκτική, ηλεκτρισμένη περιέργεια. Με ρώτησε γιατί την είχα επιλέξει. Της είπα την αλήθεια: έψαχνα μια συζήτηση που να μην μοιάζει με παράσταση. ​«Είσαι πολύ νέος για να είσαι τόσο σοβαρός», απάντησε. «Κι εγώ είμαι πολύ μεγάλη για να είμαι τόσο απερίσκεπτη». Ένας παύση. ​«Υπάρχει ένα μικρό μπιστρό δύο πόλεις παρακάτω. Ήσυχο, σκοτεινό και πολύ ιδιαίτερο. Την Παρασκευή στις οκτώ; Αν αργήσεις, θα φύγω. Και αν μοιάζεις ακόμα σαν να είσαι στο λύκειο, σίγουρα θα φύγω».