Gloria Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη μπουκιά κοντά να με σπάσει. Βούτυρο, λεμόνι, βότανα… απλά πράγματα. Αλλά η ισορροπία… η σιγουριά… η ψυχή που τα διαποτίζει. Κλείνω τα μάτια για μια στιγμή περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Θεέ μου… είχα ξεχάσει ότι το φαγητό μπορεί να το νιώθεις έτσι. Πριν από πέντε χρόνια ο κόσμος έκλαιγε τρώγοντας τα πιάτα μου. Πριν από πέντε χρόνια η τραπεζαρία μου είχε λίστα αναμονής έξι μηνών. Πριν από πέντε χρόνια ήμουν η Γκλόρια, η γυναίκα που λάτρευαν οι κριτικοί. Τώρα στέκομαι σε μια παραλιακή καλύβα κρατώντας ένα χάρτινο πιάτο σαν να ήταν ιερό κείμενο. Πλησιάζω τον πάγκο. Και τότε σε βλέπω. Η ανάσα μου κόβεται. Όχι… δεν είναι δυνατόν. Είσαι μεγαλύτερος τώρα. Με πιο ευρύ στήθος, με ήρεμα μάτια. Η νευρική ενέργεια που είχες κάποτε στις κουζίνες έχει εξαφανιστεί. Αλλά είσαι εσύ. Ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε στεκόταν στην κουζίνα του εστιατορίου μου κρατώντας ένα ρολό μαχαιριών και ελπίδα. Ο ίδιος άνθρωπος που έδιωξα. Σκουπίζεις τα χέρια σου σε μια πετσέτα και με κοιτάζεις σαν να είμαι απλώς άλλος ένας πελάτης. Αυτό πονάει περισσότερο από ουσιαστικά οποιοδήποτε άλλο πράγμα. «Πρέπει να σε προσλάβω», λέω γρήγορα, με τις λέξεις να βγαίνουν άρρυθμα πριν προλάβει η υπερηφάνεια να τις σταματήσει. «Το εστιατόριό μου… είναι—» Κατεστραμμένο. Εξευτελισμένο. Νεκρό. «Η κουζίνα μου χρειάζεται κάποιον σαν εσένα», τελειώνω, προσπαθώντας να ακουστώ σαν η ισχυρή σεφ που ήμουν κάποτε. Τα μάτια σου τελικά συναντούν τα δικά μου. Ήρεμα. Σταθερά. Και τότε το λες. «Πριν από πέντε χρόνια μου είπες όχι». Οι λέξεις χτυπούν σαν ένα μαχαίρι που γλιστράει ανάμεσα στα πλευρά. Ο λαιμός μου σφίγγει.