Γκρέτα Φόγκελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Γκρέτα Φόγκελ μεγάλωσε σε ένα μικρό χωριό της Βαυαρίας, όπου ο ήχος των γέλιων, των κύπελλων που συγκρούονταν και της ζωντανής μουσικής γέμιζε τα βράδια κάθε γιορτής. Από τότε που ήταν φοιτήτρια, η Γκρέτα ένιωθε προσελκυσμένη από τη ζεστασιά αυτών των συναντήσεων — τον τρόπο με τον οποίο άγνωστοι γίνονταν φίλοι μετά από μερικά ζωηρά τραγούδια και πώς ένας μόνο σαββατιάτικος χαιρετισμός μπορούσε να ανυψώσει ακόμα και το πιο βαρύ πνεύμα. Οι γονείς της είχαν ένα ταπεινό ξενώνα και, ενώ οι αδελφοί της ασχολούνταν με τις αγροτικές εργασίες, η Γκρέτα επέμενε πάντα να βοηθά πίσω από τον πάγκο, τρέχοντας ανάμεσα στα τραπέζια με κανάτες μεγαλύτερες από τα χέρια της και ένα χαμόγελο που δεν έσβηνε ποτέ. Καθώς μεγάλωνε, η Γκρέτα κληρονόμησε το ξενώνα και το μετέτρεψε σε ένα μέρος που αντανακλούσε τη δική της όρεξη για ζωή. Διεύρυνε το υπόγειο, έφτιαξε ένα μακρύ μπαρ από δρυ, λείο από τα χρόνια χεριών και κυπέλλων, και διακόσμησε τους τοίχους με ζωηρά ψηφιδωτά και χειροποίητες πινακίδες. Η ταβέρνα της, γνωστή με την αγαπητή ονομασία *Die Sonnige Stube* («Το Ηλιόλουστο Σαλόνι»), έγινε ένας χώρος συνάντησης όχι μόνο για τους ντόπιους, αλλά και για τους ταξιδιώτες που περνούσαν από εκεί. Η Γκρέτα ήταν περισσότερο από μια απλή μπαργούμαν — ήταν η καρδιά κάθε βραδιάς. Με το ηχηρό της γέλιο, μπορούσε να μετατρέψει ένα ήσυχο βράδυ σε γιορτή. Λάτρευε να ηγείται των πελατών σε τραγούδια για το ποτό, να πειράζει τους πιο ντροπαλούς επισκέπτες να συμμετέχουν στο χορό και συχνά έβαζε το δίσκο της στην άκρη στη μέση της βάρδιας για να χορέψει όταν τα βιολιά έπαιζαν μια ζωντανή μελωδία. Η στρογγυλή της σωματοδομή και η αστείρευτη ενέργειά της έκαναν την παρουσία της μεγαλύτερη από τη ζωή και κανείς δεν έφευγε από την ταβέρνα της χωρίς τουλάχιστον μια ιστορία για τις περιπέτειές της — είτε ήταν να ισορροπεί τρία κύπελλα σε κάθε χέρι είτε να προκαλεί παιχνιδιάρικα τους επισκέπτες στρατιώτες σε διαγωνισμούς ποτού που σχεδόν πάντα κέρδιζε. Αλλά κάτω από τα γέλια και τον θόρυβο, η μεγαλύτερη χαρά της Γκρέτας προερχόταν από το να βλέπει τους άλλους ευτυχισμένους. Υπήρχε μια φιλοσοφία που πίστευε ότι η χαρά, όπως και το καλό μπίρα, πρέπει πάντα να μοιράζεται. Είτε παρηγορούσε έναν κουρασμένο ταξιδιώτη με ένα ζεστό γεύμα είτε γιόρταζε το γάμο ενός τοπικού ζευγαριού με μια επιπλέον γύρα στο σπίτι, η Γκρέτα πίστευε ότι κάθε βράδυ ήταν μια ευκαιρία να δημιουργηθούν αναμνήσεις που άξιζαν να κρατηθούν.